ΤΟ ΠΡΟ.ΚΕ.ΚΑ Ταύρου (Προαναχωρησιακό Κέντρο Κράτησης Αλλοδαπών Αττικής, στην Πέτρου Ράλλη), Ή Εκεί όπου η ανθρώπινη υπόσταση καταργείται Ή η έμφυλη βία είναι καθεστώς, όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμό

Την προηγούμενη εβδομάδα άλλο ένα περιστατικό σεξουαλικής κακοποίησης έλαβε χώρα στο κολαστήριο της Πέτρου Ράλλη. Η κρατούμενη, ούσα σε καθεστώς φυλάκισης, δέχτηκε σεξουαλική παρενόχληση από ένστολο φρουρό που υπηρετούσε στις φυλακές στον ανελκυστήρα και στο υπόγειο γκαράζ του κτιρίου. Τα γεγονότα έμφυλης βίας που καταγγέλλονται στο εν λόγω κέντρο κράτησης είναι συχνό φαινόμενο και δεν αποτελούν από μεμονωμένα περιστατικά, όπως θέλουν να τα παρουσιάσουν. Τα μέρη της φυλακής, όπου έγινε η σεξουαλική παρενόχληση, προσεκτικά έχουν διαλεχτεί καθώς σε αυτά δεν υπάρχουν κάμερες. Τόσο στην συγκεκριμένη επίθεση όσο και σε προηγούμενες που έχουν διαπραχτεί σε αυτό το «κέντρο σεξουαλικής παρενόχλησης κρατουμένων» οι μπάτσοι φαίνεται να ξέρουν καλά τι πρέπει να κάνουν για να συγκαλυφθεί η επίθεση τους. Τα μέρη που επιλέγουν είναι στην αφάνεια, δηλαδή μη παρακολουθούμενοι χώροι όπως η κουζίνα, το γκαράζ, το ιατρείο και οι ίδιοι δεν φορούν διακριτικά, ώστε να μην μπορούν οι γυναίκες να γνωρίζουν τον βιαστή τους. Η εξουσία που οι φύλακες εκεί μέσα διαθέτουν και καθημερινά καταχράζονται σε συνδυασμό με την πεποίθηση τους ότι μια γυναίκα, φυλακισμένη, μετανάστρια μέσα σε μια συνθήκη απομόνωσης κάτω από απάνθρωπες συνθήκες δεν θα καταγγείλει περιστατικά παρενόχλησης και κακοποίησης δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο την ήδη δυσβάσταχτη καθημερινότητα των έγκλειστων αυτών γυναικών. Αποτελούν καθημερινότητα τα σεξιστικά σχόλια και τα βλέμματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες κρατούμενες από τους φύλακες.
Οι συνθήκες που επικρατούν εκεί, δεν είναι ανάμνηση κάποιας εμπόλεμης φυλακής του 20ου αιώνα, δεν είναι κάποια παρατυπία του σωφρονιστικού συστήματος, κάποια παράβλεψη, ένα μέρος που ακόμα το κράτος δεν κατάφερε να «εξανθρωπίσει». Εκεί πετιούνται μετανάστριες που σε κάποιο «τυχαίο» έλεγχο της αστυνομίας βρέθηκαν χωρίς άδεια παραμονή ή με ληγμένα έγγραφα ( η ανανέωση κοστίζει 450 ευρώ, δυσβάστακτο ποσό για τις περισσότερες), δηλαδή φυλακίζονται μόνο και μόνο με την ιδιότητα τους ως μετανάστριες- πρόσφυγες. Βέβαια, αυτή είναι η μοίρα όλων των μεταναστών – προσφύγων με διαβαθμίσεις ως προς την σκληρότητα της αντιμετώπισης αναλόγως με το κέντρο ή το στρατόπεδο συγκέντρωσης που οδηγούνται.
Αυτό όμως που καθιστά το εν λόγω τμήμα τρομακτικό είναι η κατάσταση που επικρατεί εκεί. Οι έγκλειστες έρχονται αντιμέτωπες με ψείρες, κρύο, βρώμικο νερό και μη βρώσιμο φαγητό, αλλά κυρίως έρχονται αντιμέτωπες με την απόλυτη αυθαιρεσία των φυλάκων, με ξυλοδαρμούς και σεξουαλικές παρενοχλήσεις, με την άρνηση παροχής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και στοιχειώδους επικοινωνίας με τον έξω κόσμο, γιατί ότι συμβαίνει μέσα σε ένα βασανιστήριο πρέπει να μείνει εκεί. Χαρακτηριστικό είναι ότι, παρόλο που υπάρχει ιατρείο, πολύ σπάνια μεταφέρεται σε αυτό μια γυναίκα που χρειάζεται ιατρική παρακολούθηση ή αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα υγείας, ενώ γυναίκες με διαρκή προβλήματα υγείας αποστερούνται την αγωγή τους ή πρέπει να παρακαλούν διαρκώς γι’ αυτήν. Συχνά δεν εξετάζονται από γιατρούς ή τους χορηγείται απλά κάποιο παυσίπονο ή αντιβίωση. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι ένα περιστατικό που έγινε γνωστό ένα χρόνο πριν, όταν έγκλειστες έκαναν μόνες τους εξαγωγή δοντιού σε συγκρατούμενή τους, για να την σώσουν από φλεγμονή που θα έβαζε σε κίνδυνο τη ζωή της, ώστε να την ανακουφίσουν από τους δυσβάστακτους πόνους. Επίσης, εν μέσω καραντίνας, κρατούμενη πέθανε από φλεγμονή στο δόντι, μετά την μεταφορά της στο τμήμα Μαλανδρινού, για το οποίο ένα μήνα ζητούσε εξέταση. Αντίστοιχα, καταγγέλλονται φλεγμονές και μολυσμένες από την βρώμα πληγές, απότοκο των συνθηκών διαβίωσης, ενώ καταλήγουν να υποστούν μεταβολικές διαταραχές λόγω της ακατάλληλης τροφής, σωματική εξαθλίωση αλλά και ψυχολογική. Πολλές μετά την είσοδο τους στην Πέτρου Ράλλη ξεκινούν ψυχιατρική αγωγή, παθαίνουν κρίσεις πανικού και κάποιες προσπαθούν να δώσουν τέλος στην ζωή του, να κρεμαστούν, να αυτοπυρποληθούν, να κόψουν τις φλέβες τους, να πιούν χλωρίνη.
Η συμπεριφορά των φυλάκων απέναντι στις έγκλειστες είναι αναμενόμενη, αφού είτε αδιαφορούν παντελώς είτε φτάνουν μέχρι και τον ψυχολογικό εκβιασμό (άμα δεν συμμορφωθείς, θα σου συμβεί κάτι χειρότερο), τον ξυλοδαρμό, την απομόνωση και την εκδικητική στέρηση τροφής. Γιατί, το να είσαι κρατούμενη από άλλη χώρα, αυτόματα καθιστά την φωνή σου αδύνατη να ακουστεί, αυτόματα σε κάνει ευάλωτη κι αόρατη. Η ευθύνη ασφαλώς έγκειται στους σωφρονιστικούς υπαλλήλους που σαδιστικά καταχράζονται την εξουσία που τους δίνεται, αλλά δεν βαραίνει μόνο αυτούς, ούτε και το κράτος είναι υπόλογο μόνο επειδή δεν διεξάγει τους απαραίτητους ελέγχους και δεν βελτιώνει τις συνθήκες. Το κράτος ως ο ανώτερος φορέας εξουσίας ευθύνεται για ό,τι αυτές οι γυναίκες βιώνουν, καθώς αδιαφορεί για την ανθρώπινη ζωή πόσο μάλλον για την αξιοπρεπή διαβίωση ανεξαρτήτως του αν είσαι μετανάστης, φυλακισμένη, άστεγος κοκ.
Στεκόμαστε δίπλα σε κάθε γυναίκα που υφίσταται των έμφυλο διαχωρισμό και την βία του, από τις χιλιάδες μετανάστριες στα κέντρα κράτησης, τις γυναίκες που ξυλοκοπήθηκαν με τις οικογένειες τους στην πλατεία Βικτωρίας σε επίδειξη δύναμης των μπάτσων μέχρι τις γυναίκες που ζουν και αγωνίζονται στην περιοχή των Εξαρχείων και δέχονται καθημερινά τα σεξιστικά σχόλια των μπάτσων και τις γυναίκες που βρίσκονται έγκλειστες στις φυλακές και κακοποιούνται σεξουαλικά. Η αντιμετώπιση της έμφυλης βίας περνάει μέσα από τον αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο και σε όλες τις μορφές εξουσίας. Χέρι- χέρι, η μια δίπλα στην άλλη, στον δρόμο σπάμε τον τρόμο που προσπαθεί να μας επιβάλει το κράτος και οι ένστολοι εντολοδόχοι του. Ενώνουμε τις φωνές μας μαζί με τις καταπιεσμένες και τους καταπιεσμένους, τις εργάτριες, τους μαθητές, τους ανέργους, τις φυλακισμένες, τους μετανάστες, όλους όσοι αγωνίζονται να σπάσουν τα δεσμά τους συστήματος που μας καταπιέζει, προσπαθώντας να οικοδομήσουμε έναν κόσμο ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.
ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία| Θεσσαλονίκη

Η πατριαρχία στα χρόνια του κορονοϊού

Ευρισκόμενες σε μια πρωτοφανή ανθρωπιστική κρίση, την οποία η ανθρωπότητα καλείται να αντιμετωπίσει, αναγνωρίζουμε τις ψευδείς προσπάθειες του κράτους και του κεφαλαίου να παρουσιάσει ένα ανθρωποκεντρικό προσωπείο ενώ στην πραγματικότητα ενδιαφέρεται απλά για την αυτοσυντήρηση του, εκμεταλλευόμενο με αισχροκέρδεια το κοινωνικό σώμα. Μέσα από δακρύβρεχτα δελτία ειδήσεων κρατικοί εκπρόσωποι εξαγγέλλουν την μέριμνά τους για την δημόσια υγεία ενώ το κράτος μέσα από τις πρακτικές του “μοχθούσε” και συνεχίζει να δουλεύει πυρετωδώς για να την υποβαθμίσει με τις συνεχείς περικοπές στις δαπάνες για το σύστημα υγείας. Η αποσάθρωση της δημόσιας υγείας έχει ξεκινήσει προ πολλού, ωθώντας στην ιδιωτική εναλλακτική ακόμα και για θεραπείες ρουτίνας. Βέβαια, δεν είναι μόνο ο τομέας της υγείας στον οποίο το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα έχει δείξει τις πραγματικές προθέσεις του. Η εργασία, ως κατεξοχήν πεδίο εκμετάλλευσης, συνεχίζει να βάλλεται τόσο ως προς τα δικαιώματα των εργαζομένων όσο και ως προς τις συνθήκες στις οποίες καλούνται να εργαστούν. Από την σημαντική έλλειψη υγειονομικού προσωπικού, την έλλειψη ακόμη και στον βασικό υλικοτεχνικό εξοπλισμό για την αυτοπροστασία του, τα εξαντλητικά ωράρια και τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας των ανθρώπων που “μάχονται” στην πρώτη γραμμή μέχρι την αναίτια εξαναγκαστική εργασία ανθρώπων που δεν ανήκουν σε κλάδους πρώτης ανάγκης το επίδικο είναι ένα, η διεύρυνση της καταπίεσης σε όλη την κοινωνία προς όφελος του συστήματος. Άλλωστε είναι φανερός ο κοινός τόπος των περιοχών όπου ξεκίνησε η πανδημία, τόσο η Γιουχάν όσο και το Μπέργκαμο αποτελούν μεγάλα βιομηχανικά κέντρα στα οποία υπάρχει υπερπληθυσμός και εργασιακός και υγειονομικός μεσαίωνας. Το κράτος, με αρωγό στο έργο του τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αντίθετα με τις εξαγγελίες του, αποποιείται όλων αυτών των ευθυνών μετακυλίοντας τες συστηματικά στην κοινωνία, μιλώντας για ατομική ευθύνη και προβαίνοντας σε αυστηρά μέτρα εγκλεισμού.  

Το “μένουμε σπίτι” δεν αποτελεί για όλους μια υπαρκτή πραγματικότητα, ούτε είναι ασφαλές για όλες. Η αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας αποτελεί γεγονός με τις καταγγελίες να πληθαίνουν καθημερινά και την κρατική μέριμνα για άλλη μια φορά να αποτυγχάνει. Μέσα σ’ αυτήν την κατάσταση εγκλεισμού παρατηρείται αύξηση -ακόμη και μέχρι 50%- στα ποσοστά των περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας. Ορισμένες γυναίκες και άτομα της ΛΟΑΤΚΙΑς κοινότητας, εξαναγκάζονται να μένουν σπίτι με τους κακοποιούς τους χωρίς να τους προβάλλεται εναλλακτική φυγής, καθώς δεν είναι εφικτό να αλλάξουν κατοικία και να πάνε σε κάποιο συγγενικό ή μη πρόσωπο, ούτε  να νοικιάσουν άλλο σπίτι λόγω της καραντίνας και των οικονομικών δυσκολιών. Ακόμη καθίσταται δυσκολότερη η καταγγελία στις αρμόδιες υπηρεσίες λόγω της συνεχούς παρουσίας του θύτη και της περιορισμένης κινητικότητας τους. Άλλωστε ακόμη κι αν επιτευχθεί η καταγγελία δεν υπάρχει ανταπόκριση από την αστυνομία. Όπως απάντησαν και οι ίδιοι οι μπάτσοι στην γυναίκα που ήθελε να καταγγείλει τον άντρα της για σωματική κακοποίηση αποτρέποντας την: “σε κάθε περίπτωση αυτά δεν είναι θέματα που λύνει η αστυνομία και η ποινική δικαιοσύνη αλλά ένα διαζύγιο”.  Κατ’ αυτόν τον τρόπο η ευθύνη πέφτει αποκλειστικά πάνω στο θύμα, καθιστώντας την, έτσι, υπεύθυνη για την αντιμετώπιση του προβλήματος και δημιουργώντας της το αίσθημα ότι η ίδια ευθύνεται για την κακοποίηση της.

Παράλληλα, παρέχεται στους δράστες άλλο ένα είδος κοινωνικής νομιμοποίησης τόσο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όσο και από τμήματα της κοινωνίας ενισχύοντας την έμφυλη πατριαρχική βία με το “άλλοθι” της καραντίνας. Η αισχρή αυτή πρόφαση αναπαράγεται ακόμη και σε περιπτώσεις δολοφονιών με την σαθρή επιχειρηματολογία πως για αυτά ευθύνονται οι οικονομικές δυσκολίες και οι τεταμένες προσωπικές σχέσεις λόγω του εγκλεισμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού αποτελεί η δολοφονία φοιτήτριας από τον σύντροφό της με το πρόσχημα ότι η “καραντίνα τον τρέλανε, τον έφτασε στα όριά του και τον ανάγκασε να δράσει κατά αυτόν τον τρόπο”. Έτσι, η στάση αυτή αποτελεί διπλή δολοφονία, κάτι που δεν αντικρίζουμε πρώτη φορά.

Βέβαια, το “μένουμε σπίτι” δεν ισχύει για όλους.  Από την μία, υπάρχουν ακόμη επαγγέλματα που συνεχίζουν να ασκούνται και σε πολλά από αυτά βλέπουμε οι γυναίκες να αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό των εργαζομένων. Ζώντας σε μία πατριαρχικά δομημένη κοινωνία, οι γυναίκες νοσηλεύτριες, εργάτριες, καθαρίστριες, υπάλληλοι super market και φαρμακείων πέρα από τον κίνδυνο για την υγεία τους, έρχονται αντιμέτωπες με ένα πολλαπλό φορτίο, αυτό της εργαζόμενης,της συζύγου, της μητέρας και της νοικοκυράς, με τις δυσκολίες να εντείνονται όταν μιλάμε για μονογονεϊκές οικογένειες. Αυτό συμβαίνει καθώς η πατριαρχία, όσο και αν  η κοινωνία έχει προσπαθήσει να απαγκιστρωθεί από αυτά τα στερεότυπα, θέλει τη γυναίκα να επωμίζεται ολοκληρωτικά το βάρος του νοικοκυριού. Στην παρούσα συγκυρία η κατάσταση αυτή εντείνεται.

Από την άλλη, δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια μπροστά στις δυσβάστακτες συνθήκες που αντιμετωπίζουν τόσο οι εγκλωβισμένοι/ες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όσο και οι έγκλειστοι/ες σε φυλακές και σε ψυχιατρικές κλινικές. Εκεί όπου η πρόσβαση στην υγεία αποτελούσε ανέκαθεν “ψιλά γράμματα”, η έλλειψη της καθίσταται πλέον δολοφονική πρακτική. Ο τεράστιος συνωστισμός και οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης, προμηνύουν ένα τρομακτικό μέλλον, καθώς η γρήγορη μετάδοση μοιάζει αναπόφευκτη. Ειδικότερα, οι πρόσφυγες και μετανάστες ανεξάρτητα από την παρούσα πανδημία, εφόσον δεν τους παρέχεται κοινωνική ασφάλιση, στερούνται ακόμα και τη δυνατότητα απλής συνταγογράφησης κάποιας φαρμακευτικής αγωγής, θέτοντας τη ζωή τους σε καθημερινό κίνδυνο.  

Ως γυναίκες, βιώνοντας αυτήν την πρωτόγνωρη κοινωνικά περίοδο, η οποία αναδεικνύει και μεγεθύνει την πατριαρχική βία που ήδη υπήρχε, προτάσσουμε την αλληλεγγύη. Στεκόμαστε η μία δίπλα στην άλλη και μαχόμαστε ενάντια σε ό,τι μας καταπιέζει. Σε αυτήν τη δύσκολη για όλες μας περίοδο δεν ξεχνάμε τις εργαζόμενες, τις γυναίκες που κακοποιούνται, τις γυναίκες που δολοφονούνται, τις έγκλειστες και τις εγκλωβισμένες. Σε ένα σύστημα που προστατεύονται οι λίγοι, είναι απαραίτητο να παλέψουμε για τις ανάγκες των πολλών. Κανένας και καμία μόνη/ος απέναντι σε έναν επικίνδυνο ιό και σε ένα δολοφονικό κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα. 

 

Η ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 

ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ/ΕΣ | ΑΠΟΣΥΜΦΟΡΗΣΗ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ | ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΩΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ

 

Πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία, Θεσσαλονίκη 2020. prwtovoulia_gunaikwn1@riseup.net

covid prwto

Η πατριαρχία στα χρόνια του κορονοϊού

Ευρισκόμενες σε μια πρωτοφανή ανθρωπιστική κρίση, την οποία η ανθρωπότητα καλείται να αντιμετωπίσει, αναγνωρίζουμε τις ψευδείς προσπάθειες του κράτους και του κεφαλαίου να παρουσιάσει ένα ανθρωποκεντρικό προσωπείο ενώ στην πραγματικότητα ενδιαφέρεται απλά για την αυτοσυντήρηση του, εκμεταλλευόμενο με αισχροκέρδεια το κοινωνικό σώμα. Μέσα από δακρύβρεχτα δελτία ειδήσεων κρατικοί εκπρόσωποι εξαγγέλλουν την μέριμνά τους για την δημόσια υγεία ενώ το κράτος μέσα από τις πρακτικές του “μοχθούσε” και συνεχίζει να δουλεύει πυρετωδώς για να την υποβαθμίσει με τις συνεχείς περικοπές στις δαπάνες για το σύστημα υγείας. Η αποσάθρωση της δημόσιας υγείας έχει ξεκινήσει προ πολλού, ωθώντας στην ιδιωτική εναλλακτική ακόμα και για θεραπείες ρουτίνας. Βέβαια, δεν είναι μόνο ο τομέας της υγείας στον οποίο το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα έχει δείξει τις πραγματικές προθέσεις του. Η εργασία, ως κατεξοχήν πεδίο εκμετάλλευσης, συνεχίζει να βάλλεται τόσο ως προς τα δικαιώματα των εργαζομένων όσο και ως προς τις συνθήκες στις οποίες καλούνται να εργαστούν. Από την σημαντική έλλειψη υγειονομικού προσωπικού, την έλλειψη ακόμη και στον βασικό υλικοτεχνικό εξοπλισμό για την αυτοπροστασία του, τα εξαντλητικά ωράρια και τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας των ανθρώπων που “μάχονται” στην πρώτη γραμμή μέχρι την αναίτια εξαναγκαστική εργασία ανθρώπων που δεν ανήκουν σε κλάδους πρώτης ανάγκης το επίδικο είναι ένα, η διεύρυνση της καταπίεσης σε όλη την κοινωνία προς όφελος του συστήματος. Άλλωστε είναι φανερός ο κοινός τόπος των περιοχών όπου ξεκίνησε η πανδημία, τόσο η Γιουχάν όσο και το Μπέργκαμο αποτελούν μεγάλα βιομηχανικά κέντρα στα οποία υπάρχει υπερπληθυσμός και εργασιακός και υγειονομικός μεσαίωνας. Το κράτος, με αρωγό στο έργο του τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αντίθετα με τις εξαγγελίες του, αποποιείται όλων αυτών των ευθυνών μετακυλίοντας τες συστηματικά στην κοινωνία, μιλώντας για ατομική ευθύνη και προβαίνοντας σε αυστηρά μέτρα εγκλεισμού.  

Το “μένουμε σπίτι” δεν αποτελεί για όλους μια υπαρκτή πραγματικότητα, ούτε είναι ασφαλές για όλες. Η αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας αποτελεί γεγονός με τις καταγγελίες να πληθαίνουν καθημερινά και την κρατική μέριμνα για άλλη μια φορά να αποτυγχάνει. Μέσα σ’ αυτήν την κατάσταση εγκλεισμού παρατηρείται αύξηση -ακόμη και μέχρι 50%- στα ποσοστά των περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας. Ορισμένες γυναίκες και άτομα της ΛΟΑΤΚΙΑς κοινότητας, εξαναγκάζονται να μένουν σπίτι με τους κακοποιούς τους χωρίς να τους προβάλλεται εναλλακτική φυγής, καθώς δεν είναι εφικτό να αλλάξουν κατοικία και να πάνε σε κάποιο συγγενικό ή μη πρόσωπο, ούτε  να νοικιάσουν άλλο σπίτι λόγω της καραντίνας και των οικονομικών δυσκολιών. Ακόμη καθίσταται δυσκολότερη η καταγγελία στις αρμόδιες υπηρεσίες λόγω της συνεχούς παρουσίας του θύτη και της περιορισμένης κινητικότητας τους. Άλλωστε ακόμη κι αν επιτευχθεί η καταγγελία δεν υπάρχει ανταπόκριση από την αστυνομία. Όπως απάντησαν και οι ίδιοι οι μπάτσοι στην γυναίκα που ήθελε να καταγγείλει τον άντρα της για σωματική κακοποίηση αποτρέποντας την: “σε κάθε περίπτωση αυτά δεν είναι θέματα που λύνει η αστυνομία και η ποινική δικαιοσύνη αλλά ένα διαζύγιο”.  Κατ’ αυτόν τον τρόπο η ευθύνη πέφτει αποκλειστικά πάνω στο θύμα, καθιστώντας την, έτσι, υπεύθυνη για την αντιμετώπιση του προβλήματος και δημιουργώντας της το αίσθημα ότι η ίδια ευθύνεται για την κακοποίηση της.

Παράλληλα, παρέχεται στους δράστες άλλο ένα είδος κοινωνικής νομιμοποίησης τόσο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όσο και από τμήματα της κοινωνίας ενισχύοντας την έμφυλη πατριαρχική βία με το “άλλοθι” της καραντίνας. Η αισχρή αυτή πρόφαση αναπαράγεται ακόμη και σε περιπτώσεις δολοφονιών με την σαθρή επιχειρηματολογία πως για αυτά ευθύνονται οι οικονομικές δυσκολίες και οι τεταμένες προσωπικές σχέσεις λόγω του εγκλεισμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού αποτελεί η δολοφονία φοιτήτριας από τον σύντροφό της με το πρόσχημα ότι η “καραντίνα τον τρέλανε, τον έφτασε στα όριά του και τον ανάγκασε να δράσει κατά αυτόν τον τρόπο”. Έτσι, η στάση αυτή αποτελεί διπλή δολοφονία, κάτι που δεν αντικρίζουμε πρώτη φορά.

Βέβαια, το “μένουμε σπίτι” δεν ισχύει για όλους.  Από την μία, υπάρχουν ακόμη επαγγέλματα που συνεχίζουν να ασκούνται και σε πολλά από αυτά βλέπουμε οι γυναίκες να αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό των εργαζομένων. Ζώντας σε μία πατριαρχικά δομημένη κοινωνία, οι γυναίκες νοσηλεύτριες, εργάτριες, καθαρίστριες, υπάλληλοι super market και φαρμακείων πέρα από τον κίνδυνο για την υγεία τους, έρχονται αντιμέτωπες με ένα πολλαπλό φορτίο, αυτό της εργαζόμενης,της συζύγου, της μητέρας και της νοικοκυράς, με τις δυσκολίες να εντείνονται όταν μιλάμε για μονογονεϊκές οικογένειες. Αυτό συμβαίνει καθώς η πατριαρχία, όσο και αν  η κοινωνία έχει προσπαθήσει να απαγκιστρωθεί από αυτά τα στερεότυπα, θέλει τη γυναίκα να επωμίζεται ολοκληρωτικά το βάρος του νοικοκυριού. Στην παρούσα συγκυρία η κατάσταση αυτή εντείνεται.

Από την άλλη, δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια μπροστά στις δυσβάστακτες συνθήκες που αντιμετωπίζουν τόσο οι εγκλωβισμένοι/ες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όσο και οι έγκλειστοι/ες σε φυλακές και σε ψυχιατρικές κλινικές. Εκεί όπου η πρόσβαση στην υγεία αποτελούσε ανέκαθεν “ψιλά γράμματα”, η έλλειψη της καθίσταται πλέον δολοφονική πρακτική. Ο τεράστιος συνωστισμός και οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης, προμηνύουν ένα τρομακτικό μέλλον, καθώς η γρήγορη μετάδοση μοιάζει αναπόφευκτη. Ειδικότερα, οι πρόσφυγες και μετανάστες ανεξάρτητα από την παρούσα πανδημία, εφόσον δεν τους παρέχεται κοινωνική ασφάλιση, στερούνται ακόμα και τη δυνατότητα απλής συνταγογράφησης κάποιας φαρμακευτικής αγωγής, θέτοντας τη ζωή τους σε καθημερινό κίνδυνο.  

 Ως γυναίκες, βιώνοντας αυτήν την πρωτόγνωρη κοινωνικά περίοδο, η οποία αναδεικνύει και μεγεθύνει την πατριαρχική βία που ήδη υπήρχε, προτάσσουμε την αλληλεγγύη. Στεκόμαστε η μία δίπλα στην άλλη και μαχόμαστε ενάντια σε ό,τι μας καταπιέζει. Σε αυτήν τη δύσκολη για όλες μας περίοδο δεν ξεχνάμε τις εργαζόμενες, τις γυναίκες που κακοποιούνται, τις γυναίκες που δολοφονούνται, τις έγκλειστες και τις εγκλωβισμένες. Σε ένα σύστημα που προστατεύονται οι λίγοι, είναι απαραίτητο να παλέψουμε για τις ανάγκες των πολλών. Κανένας και καμία μόνη/ος απέναντι σε έναν επικίνδυνο ιό και σε ένα δολοφονικό κρατικο-καπιταλιστικό σύστημα. 

Η ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 

ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ/ΕΣ | ΑΠΟΣΥΜΦΟΡΗΣΗ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ | ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΩΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ

 

Γραμμές SOS: 15900: θύμα σεξιστικής βίας

                          11528: θύμα ομοφοβικής/τρανσφοβικής βία

Πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία, Θεσσαλονίκη 2020. prwtovoulia_gunaikwn1@riseup.net

prwtovoulia

Παρέμβαση της πρωτοβουλίας στο Α.Π.Θ για την 8η Μάρτη

Το πρωί της Παρασκευής ,06/03 συντρόφισσες από την πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στο campus του Α.Π.Θ. εν όψει της διαδήλωσης για την 8η Μάρτη, ημέρα μνήμης των γυναικείων αγώνων του παρελθόντος, αντίστασης και αγώνα ενάντια στην πατριαρχία, το κράτος και τον καπιταλισμό. Παράλληλα, γράψαμε συνθήματα αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστριες και ενάντια στη μισαλλόδοξη εθνικιστική ρητορική της κυριαρχίας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΡΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΧΙΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Πορεία Κυριακή 08/03, στις 11:00 Άγαλμα Βενιζέλου

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

8Η ΜΑΡΤΗ: ΗΜΕΡΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΙ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

ΠΟΡΕΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΜΑΡΤΗ, 11:00 ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

8Η ΜΑΡΤΗ 2

Η 8η Μάρτη καθιερώθηκε ως «Διεθνής ημέρα της Γυναίκας» το 1910. Οι εκδοχές σε σχέση με τις καταβολές της χάνονται μέσα στο πέρας των χρόνων, ωστόσο η έμπνευση αντλείται από τους αγώνες που έδωσαν εργάτριες, μετανάστριες στην πλειοψηφία τους, εργοστασίων και βιομηχανιών στις Η.Π.Α. στις αρχές του 20ου. Οι γυναίκες αυτές οργανώθηκαν και αγωνίστηκαν ενάντια στα εργασιακά κάτεργα της εποχής τους και συγκρούστηκαν όχι μόνο με τα αφεντικά και τις δυνάμεις καταστολής, αλλά και με τους ίδιους τους ρόλους που τους είχαν επιβληθεί ως γυναίκες.
Η έκπτωση της 8ης Μάρτη από ημέρα αντίστασης και αγώνα, σε «γιορτή της γυναίκας» αποτελεί μία ακόμα προσπάθεια της κυριαρχίας να αποχαρακτηρίσει και να αφομοιώσει τον αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση, μετατρέποντας τη σε μία μέρα επιβεβαίωσης και αναπαραγωγής των επιβεβλημένων έμφυλων ρόλων. Η γυναίκα που εξεγείρεται μετατρέπεται σε μία γυναίκα που «ευτυχισμένη» καταναλώνει και προσδοκώντας την ανθοδέσμη τελικά «καταναλώνεται». Άλλωστε, η ημέρα αυτή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και η «χαρά της εμπορευματοποίησης», ενώ η μνήμη της αντίστασης και των αγώνων επιτιδευμένα αργοσβήνει.
Η πατριαρχία αποτέλεσε βασικό πυλώνα του κρατικού καπιταλιστικού συστήματος και είναι αλληλένδετη με αυτό. Έτσι, ανεξάρτητα από το προσωπείο της διαχείρησης της εξουσίας, η πατριαρχική βία ανέκαθεν χρησιμοποιείται ως εργαλείο κατακερματισμού των καταπιεσμένων, για την τρομοκράτηση και τελικά την καθυπόταξη της κοινωνίας. Η ευρεία κατασταλτική επίθεση που ξεκίνησε από την εκλογή της Νέας Δημοκρατίας τον Ιούλιο του 2019, έχει βάλει στο στόχαστρό της το αναρχικό κίνημα και τις δομές του, τους μετανάστες και τις μετανάστριες, τόσο με την εκκένωση των καταλήψεων στέγης όσο και με τη διαχείριση του μεταναστευτικού εν γένει, τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις. Σε συνέχεια αυτής της διευρυμένης επιχείρησης κατασταλτικής επιβολής σε όσες γωνιές των Εξαρχείων δεν έχουν καταληφθεί από τους ναρκέμπορους έχουν στρατοπεδεύσει ένστολοι δολοφόνοι των ΜΑΤ. Από τις λεκτικές, σεξιστικές και ομοφοβικές παρενοχλήσεις σε μαθήτριες, γυναίκες, ομοφυλόφιλα ζευγάρια και σε όσους και όσες ζούν και αγωνίζονται στην περιοχή των Εξαρχείων, από τον ξυλοδαρμό και το ξεγύμνωμα του συντρόφου Λάμπρου Γούλα, από τις σεξιστικές επιθέσεις των μπάτσων και τις προσβολές με βάση το φύλο σε συντρόφισσες και σε αγωνίστριες που κατέβηκα να διαδηλώσουν τη 14η Σεπτέμβρη και τη 17η Νοέμβρη στην Αθήνα και την 6η Δεκέμβρη στην Πάτρα, μέχρι τον εξευτελισμό ατόμου ΑΜΕΑ στο διαβόητο Α.Τ. Ομόνοιας, τον ξυλοδαρμό των μεταναστριών σε διαδήλωση τους ενάντια στις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στη Μόρια και το σωματικό έλεγχο γυναικών και κυρίως μεταναστριών με εξευτελιστικούς όρους από άνδρες μπάτσους. Η βία που ασκείται από τους ένστολους εντολοδόχους του κράτους ενάντια σε αγωνιζόμενες γυναίκες έχει ως στόχο, εκτός από την καταστολή της αντίστασης, να τις εξευτελίσει και να τις πειθαρχήσει, καθώς ως γυναίκες τόλμησαν να αψηφήσουν τα κυρίαρχα πατριαρχικά πρότυπα και να αντισταθούν στην βία που επιβάλλει το κρατικό καπιταλιστικό σύστημα σε όλους τους καταπιεσμένους και τις καταπιεσμένες.
Μέσα από την καταστολή και την τρομοκρατία που διαχέεται από την κυβέρνηση και τους κρατικούς μηχανισμούς προωθείται η ακραία συντηρητικοποίηση όλων των πτυχών της κοινωνικής και όχι μόνο ζωής. Προωθείται η σεξιστική βία και ο κοινωνικός κανιβαλισμός, με σκοπό τη διαίρεση του κοινωνικού σώματος, διαχέεται μέσα από τη μισαλλόδοξη, εθνικιστική ρητορική ο φασισμός και τροφοδοτείται η επιφυλακτικότητα, το μίσος και εν τέλει είτε η κοινωνική αδιαφορία για τη ζωή και τις συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων και των μεταναστών/στριών είτε η βίαιη αντιμετώπιση τους. Οι γυναίκες μετανάστριες και πρόσφυγες υφίστανται την κρατική και πατριαρχική βία εντονότερα, καθώς εξαναγκασμένες να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους λόγω πολέμου ή οικονομικών και άλλων δυσκολιών. Έρχονται καθημερινά αντιμέτωπες με την πιθανότητα ή και το ίδιο το γεγονός ενός βιασμού ή το φόβο της σωματεμπορίας. Βρίσκονται έγκλειστες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης τα οποία δυνητικά αποκτηνώνουν ή στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να τις χρησιμοποιήσουν ως φθηνά εργατικά χέρια για τα αφεντικά στην εκάστοτε χώρα προορισμού.
Σε αυτό το πλαίσιο της συντηρητικοποίησης και της καθυπόταξης του κοινωνικού συνόλου, η κυριαρχία καλλιεργώντας μια μισαλλόδοξη εθνικιστική αφήγηση, έρχεται να αντιπαραβάλλει «απέναντι στον εξωτερικό εχθρό» την εθνική ομοιογένεια. Η επαναφορά στον δημόσιο λόγο αναχρονιστικών αντιλήψεων όπως οι αφίσες ενάντια στις εκτρώσεις και το αυτοαποκαλούμενο κίνημα «αφήστε με να ζήσω» είναι ένα ακόμη χτύπημα στα δικαιώματα των γυναικών και ένα βήμα προς την ίδια κατεύθυνση. Η έκτρωση είναι εχθρός του καπιταλισμού και του μιλιταρισμού. Η αφήγηση περί «ηθικότητας» των εκτρώσεων αλλά και η ίδια η πρόσβαση σε αυτές αφορούν κυρίως τις γυναίκες των πληβειακών στρωμάτων. Η εξύμνηση του ρόλου της γυναίκας ως μητέρα στην πραγματικότητα υπονοεί την επιστροφή στον παραδοσιακό και επιβεβλημένο από τη συντηρητική κοινωνία ρόλο της συζύγου – νοικοκυράς. Στην ουσία τη μετατρέπει σε αναπαραγωγική μηχανή, με πρωτεύοντα σκοπό τη γέννηση εργατών και στρατιωτών για την εξυπηρέτηση των αναγκών του κρατικό – καπιταλιστικου συστήματος.
Εμείς από την πλευρά μας, απαντάμε με την οργάνωσή μας ως αναρχικές και ως γυναίκες ενάντια στην καταπίεση της πατριαρχίας και όλων των μορφών εξουσίας που επιβάλλονται από το υπάρχον σύστημα. Στοχεύουμε στη διάχυση της αμφισβήτησης των ορίων που έχουν τεθεί στο ρόλο των γυναικών και των ιδεών εκείνων που αντιτίθενται στην πατριαρχία όπως και στον έλεγχο του σώματός μας, ώστε να καταφέρουμε ένα ακόμη πλήγμα στον κόσμο της εξουσίας, ορίζοντας οι ίδιες τις ζωές μας. Για να γίνει ο κόσμος όπως οραματιζόμαστε, δεν μπορούν να διατηρηθούν οι υπάρχουσες πατριαρχικές δομές και για να επέλθει αυτή η αλλαγή, πρέπει να συμμετάσχουμε οι ίδιες στον αγώνα εναντίον του κόσμου της εξουσίας. Πιστεύουμε, λοιπόν, πως η χειραφέτηση των γυναικών θα επέλθει μέσω του ευρύτερου αγώνα για το όραμα μιας μη ιεραρχικής κοινωνίας, όπου η διαφορετικότητα δεν θα σημαίνει ανισότητα και δεν θα υπάρχει καμίας μορφής καταπίεση από άνθρωπο σε άνθρωπο. Ο αγώνας των γυναικών για την απελευθέρωσή τους από τα δεσμά της πατριαρχίας είναι αναπόσπαστο κοµµάτι του αγώνα για το γκρέμισμα της κρατικής και καπιταλιστικής επιβολής. Ενώνουμε τις φωνές μας μαζί με όλες τις καταπιεσμένες και τους καταπιεσμένους, με τους εργάτες και τους άνεργους, τις μετανάστριες, τους φοιτητές και τις μαθήτριες και με όλους όσοι αγωνίζονται σε κάθε γωνιά της γης για να οικοδομήσουμε από κοινού έναν κόσμο που θα χωράει πολλούς κόσμους μέσα του, για τη δημιουργία μιας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΡΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΧΙΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία

prwtovoulia_gunaikwn1@riseup.net

 

Η ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ, ΟΧΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

«Εδώ και τώρα κηρύσσω πόλεμο σε αυτό το σύστημα και δεν θα σταματήσω μέχρι να ανοίξει ο δρόμος για μία ελεύθερη μητρότητα και μία υγιή, χαρούμενη και ευτυχισμένη παιδική ηλικία.»
Emma Goldman
Τον Ιούλιο του 2019, λίγες μέρες μετά την εκλογή της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς κυβέρνησης της ΝΔ, η Ιερά σύνοδος παίρνει την απόφαση να καθιερώσει την «ημέρα του αγέννητου παιδιού». Λίγους μήνες αργότερα, η εφημερίδα Sport time προπαγανδιζει την μέρα αυτή, επιλέγοντας για εξώφυλλο την φράση «ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΖΗΣΩ», ενώ μόλις λίγες μέρες έπειτα εμφανίζεται σε σταθμούς του μετρό της Αθήνας αφίσα κατά των εκτρώσεων από το ίδιο αυτοαποκαλούμενο κίνημα «ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΖΗΣΩ», το οποίο αποτελείται από χριστιανικά και παραθρησκευτικά σωματεία. Έτσι τίθεται εκ νέου στο δημόσιο πεδίο η ηθική ποινικοποίηση της διακοπής μίας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης.
Η πατριαρχία ως σύστημα αξιών είναι αλληλένδετη με το κρατικό καπιταλιστικό σύστημα και ουσιαστικά αποτέλεσε θεμέλιο λίθο της εδραίωσης και της αναπαραγωγής του. Η πυρηνική οικογένεια ως δομή που υιοθετήθηκε από το σύστημα αυτό, στον αντίποδα και μέσα από τη διάλυση της συλλογικής και κοινοτικής ζωής αποτελεί χρήσιμο εργαλείο του, καθώς για την ίδια την ύπαρξη αλλά και τη διαιώνισή του επιζητά διαρκώς καινούρια εργατικά χέρια και παράλληλα τροφοδοτείται από τη συρρίκνωση των κοινωνικών δεσμών αλληλεγγύης. Μετά τις εκλογές της 7ης Ιούλη παρατηρούμε την ένταση της επίθεσης κράτους και κεφαλαίου απέναντι στα πληβειακά στρώματα και κυρίως απέναντι στο αναρχικό κίνημα και τις δομές του, καθώς ενάντια στους πρόσφυγες και τους μετανάστες/στριες. Μέσα από την καταστολή και την τρομοκρατία που διαχέεται από την κυβέρνηση και τους κρατικούς μηχανισμούς προωθείται η ακραία συντηρητικοποίηση όλων των πτυχών της κοινωνικής και όχι μόνο ζωής. Προωθείται η σεξιστική βία και ο κοινωνικός κανιβαλισμός, με σκοπό τη διαίρεση του κοινωνικού σώματος, διαχέεται μέσα από τη μισαλλόδοξη, εθνικιστική ρητορική ο φασισμός και τροφοδοτείται η επιφυλακτικότητα, το μίσος και εν τέλει είτε η κοινωνική αδιαφορία για τη ζωή και τις συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων και των μεταναστών/στριών είτε η βίαιη αντιμετώπιση τους. Στόχος όλων των παραπάνω είναι η τρομοκρατία των καταπιεσμένων και η σιωπή ενάντια στην ολομέτωπη επίθεση κράτους και κεφαλαίου.
Η έκτρωση είναι εχθρός του καπιταλισμού και του μιλιταρισμού. Η αφήγηση περί «ηθικότητας» των εκτρώσεων αλλά και η ίδια η πρόσβαση αφορούν κυρίως τις γυναίκες των πληβειακών στρωμάτων, για τις οποίες πίσω από την εξύμνηση του ρόλου των γυναικών ως μητέρες, κρύβεται η επιστροφή τους στη σφαίρα του ιδιωτικού και η μετατροπή τους σε αναπαραγωγικές μηχανές, με πρωτεύοντα σκοπό τη γέννηση εργατών και στρατιωτών για την εξυπηρέτηση των αναγκών του κρατικό – καπιταλιστικου συστήματος. Ζώντας σε μία πατριαρχικά δομημένη κοινωνία, η προσπάθεια ελέγχου των σωμάτων μας και κατά συνέπεια της ζωής μας δεν αποτελεί καινοφανές φαινόμενο. Η επαναφορά του ζητήματος των εκτρώσεων, ένα ζήτημα που θεωρείται λήξαν στην Ελλάδα τουλάχιστον, μετά τη συνταγματική καθιέρωση του νόμου που αποποινικοποιούσε τις εκτρώσεις, τα τελευταία 34 χρόνια, έρχεται να αμφισβητήσει την αυτοδιάθεση των σωμάτων των γυναικών και να τους επιβάλλει εκ νέου τον ρόλο της αναπαραγωγικής μηχανής. Η παραπάνω οπτική όχι μόνο αγνοεί τις ίδιες τις γυναίκες, το πώς αυτές ορίζουν το σώμα τους, την σεξουαλικότητα τους και κάνουν επιλογές για την ζωή τους, αλλά με ηθικίστικα επιχειρήματα ποινικοποιεί μία ενδεχόμενη άρνηση τους από το επιβληθέν καθήκον της «καλής μάνας» και επιβάλλει μία εικόνα της γυναίκας που από την «φύση» της είναι παθητική και συμμορφωμένη στις κοινωνικές επιταγές του φύλου.
Ας μη γελιόμαστε, το ζήτημα δεν αφορά τις εκτρώσεις αυτές καθαυτές, αλλά τον έλεγχο των γυναικείων σωμάτων και κατ’ επέκταση τον έλεγχο του πληθυσμού. Αν η συζήτηση αφορούσε τις εκτρώσεις, τότε θα έπρεπε να συμπεριλάβουμε τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση από μικρή ηλικία, την αντισύλληψη, την ελεύθερη πρόσβαση στην περίθαλψη και την υγεία για όλες μας και φυσικά την καλλιέργεια συνειδήσεων προς μία κατεύθυνση συνειδητής και υγιούς μητρότητας, η οποία προκύπτει μόνο ως επιλογή. Η αμφισβήτηση της έκτρωσης αν και αναδύεται υπό το προσωπείο χριστιανικών οργανώσεων συμβαδίζει άριστα με την κρατική πολιτική. «Περίλυποι» κρατικοί εκπρόσωποι διατυμπανίζουν το «δημογραφικό πρόβλημα» και την υπογεννητικότητα υπό το πρίσμα του εθνικισμού. Σε πλήρη αντιστοιχία ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι το πρόβλημα της υπογεννητικότητας συνδέεται με τους χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και ότι όταν μιλάμε για το δημογραφικό μιλάμε για ένα εθνικό υπαρξιακό διακύβευμα. Σκοπός όλων αυτών είναι η συντηρητικοποίηση της κοινωνικής ζωής με αποτέλεσμα την επιστροφή στις βασικές αρχές του κρατικοκαπιταλιστικού συστήματος: στην πυρηνική οικογένεια και την εθνική ομοιογένεια. Έτσι, ο ηθικός πόλεμος και η πειθάρχηση των γυναικών αποτελούν μία διάρθρωση με καθαρά πολιτικό διακύβευμα, η οποία δεν υποβαθμίζει μόνο τη ζωή μίας γυναίκας σε ατομικό επίπεδο, αλλά χρησιμοποιεί τις γυναίκες ως προπομπούς μία ακραίας υποταγής σε συντηρητικά ιδεολογήματα. Εξάλλου, δεν μιλάμε για «οποιαδήποτε» παιδιά, αλλά για όσα τυχαίνει να γεννιούνται από έλληνες γονείς. Όταν πεθαίνουν μωρά στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μέσα σε χαρτόκουτα, όταν πνίγονται παιδιά στα ανοιχτά του Αιγαίου προσπαθώντας να ξεφύγουν από τη φρίκη του πολέμου, τότε το κράτος αδιαφορεί. Κανένας παπάς, καμιά χριστιανική οργάνωση, κανένα κράτος δεν ενδιαφέρθηκε για τη χαμένη ζωή του 11μηνου βρέφους από τη Συρία Κρατικές και διεθνείς αποφάσεις στοιβάζουν παιδιά σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, χρησιμοποιούν την πρόσβαση τους ή μη στην εκπαίδευση ως ψηφοθηρικό μπαλάκι, δεν ενδιαφέρονται αν θα ζήσουν.
Άλλωστε, η πρόσβαση σε μία ασφαλή διακοπή κύησης δεν είναι δεδομένη, δεδομένου ότι από το δικαίωμα στην δωρεάν έκτρωση εξαιρούνται όλες όσες δεν έχουν πρόσβαση στην δημόσια υγεία είτε είναι μετανάστριες είτε ανασφάλιστες είτε άνεργες, ενώ η «ιδιωτική εναλλακτική» κλείνει τις πόρτες της σε όλες αυτές που βρίσκονται σε κατώτερες κοινωνικές τάξεις λόγω του μεγάλου οικονομικού αντιτίμου που επιβάλλεται. Πέραν όμως των κοινωνικό – οικονομικών αποκλεισμών, ο ηθικός πόλεμος τόσο του κοινωνικού περίγυρου όσο και του ιατρικού προσωπικού καθιστούν τη διακοπή μίας εγκυμοσύνης κάθε άλλο παρά απλή διαδικασία για τη κάθε γυναίκα που παίρνει αυτή την απόφαση.
Εμείς ως αναρχικές και ως αγωνιζόμενες γυναίκες θεωρούμε το δικαίωμα σε ασφαλείς εκτρώσεις αδιαμφισβήτητο. Παλεύουμε για μια ελεύθερη και συνειδητή μητρότητα, γιατί θέλουμε να κάνουμε παιδιά αν το επιθυμούμε, όποτε το επιλέξουμε και υπό όποιες συνθήκες εμείς αποφασίσουμε. Οργανωνόμαστε και συλλογικοποιούμαστε ως γυναίκες ενάντια σε ό,τι μας καταπιέζει, στοχεύοντας στη διάχυση της αμφισβήτησης των ορίων που έχουν τεθεί στο ρόλο των γυναικών και των ιδεών εκείνων που αντιτίθενται στην πατριαρχία και τον έλεγχο του σώματός μας, ώστε να καταφέρουμε ένα ακόμη πλήγμα στον κόσμο της εξουσίας, ορίζοντας οι ίδιες τις ζωές μας.
Η ΕΚΤΡΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΕΣ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ

Προβολή & συζήτηση για τις εκτρώσεις

86817047_209990396866633_2743117830097469440_n

Εμείς ως αναρχικές και ως αγωνιζόμενες γυναίκες θεωρούμε το δικαίωμα σε ασφαλείς εκτρώσεις αδιαμφισβήτητο. Παλεύουμε για μια ελεύθερη και συνειδητή μητρότητα, γιατί θέλουμε να κάνουμε παιδιά αν το επιθυμούμε, όποτε το επιλέξουμε και υπό όποιες συνθήκες εμείς αποφασίσουμε. Οργανωνόμαστε και συλλογικοποιούμαστε ως γυναίκες ενάντια σε ό,τι μας καταπιέζει, στοχεύοντας στη διάχυση της αμφισβήτησης των ορίων που έχουν τεθεί στο ρόλο των γυναικών και των ιδεών εκείνων που αντιτίθενται στην πατριαρχία και τον έλεγχο του σώματός μας, ώστε να καταφέρουμε ένα ακόμη πλήγμα στον κόσμο της εξουσίας, ορίζοντας οι ίδιες τις ζωές μας.

 

Προβολή ταινίας «Το πορτραίτο μιας γυναίκας που φλέγεται»

Η πατριαρχική ιεραρχία στην τέχνη. Το να μην έχεις λόγο στο γάμο ή τη μητρότητα. Κι απέναντι σε όλα μια φωτιά. Που γεννιέται άναρχα, παθιασμένα κι ολοένα φουντώνει. Μια φωτιά που θρέφει, μια φωτιά που καταστρέφει. Μια φωτιά που είναι έρωτας και επανάσταση. Μια φωτιά που θα ενώσουν γύρω της τις φωνές τους οι γυναίκες – σ’ έναν ακαπέλα ύμνο, τόσο επιβλητικό και μεγαλόπρεπο που θα τρόμαζε.

Σάββατο 04/01, στις 19:00 στην Κατάληψη Mundo Nuevo

portrait