Παρέμβαση της πρωτοβουλίας στο Α.Π.Θ για την 8η Μάρτη

Το πρωί της Παρασκευής ,06/03 συντρόφισσες από την πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στο campus του Α.Π.Θ. εν όψει της διαδήλωσης για την 8η Μάρτη, ημέρα μνήμης των γυναικείων αγώνων του παρελθόντος, αντίστασης και αγώνα ενάντια στην πατριαρχία, το κράτος και τον καπιταλισμό. Παράλληλα, γράψαμε συνθήματα αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστριες και ενάντια στη μισαλλόδοξη εθνικιστική ρητορική της κυριαρχίας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΡΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΧΙΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Πορεία Κυριακή 08/03, στις 11:00 Άγαλμα Βενιζέλου

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

8Η ΜΑΡΤΗ: ΗΜΕΡΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΙ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

ΠΟΡΕΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΜΑΡΤΗ, 11:00 ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

8Η ΜΑΡΤΗ 2

Η 8η Μάρτη καθιερώθηκε ως «Διεθνής ημέρα της Γυναίκας» το 1910. Οι εκδοχές σε σχέση με τις καταβολές της χάνονται μέσα στο πέρας των χρόνων, ωστόσο η έμπνευση αντλείται από τους αγώνες που έδωσαν εργάτριες, μετανάστριες στην πλειοψηφία τους, εργοστασίων και βιομηχανιών στις Η.Π.Α. στις αρχές του 20ου. Οι γυναίκες αυτές οργανώθηκαν και αγωνίστηκαν ενάντια στα εργασιακά κάτεργα της εποχής τους και συγκρούστηκαν όχι μόνο με τα αφεντικά και τις δυνάμεις καταστολής, αλλά και με τους ίδιους τους ρόλους που τους είχαν επιβληθεί ως γυναίκες.
Η έκπτωση της 8ης Μάρτη από ημέρα αντίστασης και αγώνα, σε «γιορτή της γυναίκας» αποτελεί μία ακόμα προσπάθεια της κυριαρχίας να αποχαρακτηρίσει και να αφομοιώσει τον αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση, μετατρέποντας τη σε μία μέρα επιβεβαίωσης και αναπαραγωγής των επιβεβλημένων έμφυλων ρόλων. Η γυναίκα που εξεγείρεται μετατρέπεται σε μία γυναίκα που «ευτυχισμένη» καταναλώνει και προσδοκώντας την ανθοδέσμη τελικά «καταναλώνεται». Άλλωστε, η ημέρα αυτή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και η «χαρά της εμπορευματοποίησης», ενώ η μνήμη της αντίστασης και των αγώνων επιτιδευμένα αργοσβήνει.
Η πατριαρχία αποτέλεσε βασικό πυλώνα του κρατικού καπιταλιστικού συστήματος και είναι αλληλένδετη με αυτό. Έτσι, ανεξάρτητα από το προσωπείο της διαχείρησης της εξουσίας, η πατριαρχική βία ανέκαθεν χρησιμοποιείται ως εργαλείο κατακερματισμού των καταπιεσμένων, για την τρομοκράτηση και τελικά την καθυπόταξη της κοινωνίας. Η ευρεία κατασταλτική επίθεση που ξεκίνησε από την εκλογή της Νέας Δημοκρατίας τον Ιούλιο του 2019, έχει βάλει στο στόχαστρό της το αναρχικό κίνημα και τις δομές του, τους μετανάστες και τις μετανάστριες, τόσο με την εκκένωση των καταλήψεων στέγης όσο και με τη διαχείριση του μεταναστευτικού εν γένει, τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις. Σε συνέχεια αυτής της διευρυμένης επιχείρησης κατασταλτικής επιβολής σε όσες γωνιές των Εξαρχείων δεν έχουν καταληφθεί από τους ναρκέμπορους έχουν στρατοπεδεύσει ένστολοι δολοφόνοι των ΜΑΤ. Από τις λεκτικές, σεξιστικές και ομοφοβικές παρενοχλήσεις σε μαθήτριες, γυναίκες, ομοφυλόφιλα ζευγάρια και σε όσους και όσες ζούν και αγωνίζονται στην περιοχή των Εξαρχείων, από τον ξυλοδαρμό και το ξεγύμνωμα του συντρόφου Λάμπρου Γούλα, από τις σεξιστικές επιθέσεις των μπάτσων και τις προσβολές με βάση το φύλο σε συντρόφισσες και σε αγωνίστριες που κατέβηκα να διαδηλώσουν τη 14η Σεπτέμβρη και τη 17η Νοέμβρη στην Αθήνα και την 6η Δεκέμβρη στην Πάτρα, μέχρι τον εξευτελισμό ατόμου ΑΜΕΑ στο διαβόητο Α.Τ. Ομόνοιας, τον ξυλοδαρμό των μεταναστριών σε διαδήλωση τους ενάντια στις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στη Μόρια και το σωματικό έλεγχο γυναικών και κυρίως μεταναστριών με εξευτελιστικούς όρους από άνδρες μπάτσους. Η βία που ασκείται από τους ένστολους εντολοδόχους του κράτους ενάντια σε αγωνιζόμενες γυναίκες έχει ως στόχο, εκτός από την καταστολή της αντίστασης, να τις εξευτελίσει και να τις πειθαρχήσει, καθώς ως γυναίκες τόλμησαν να αψηφήσουν τα κυρίαρχα πατριαρχικά πρότυπα και να αντισταθούν στην βία που επιβάλλει το κρατικό καπιταλιστικό σύστημα σε όλους τους καταπιεσμένους και τις καταπιεσμένες.
Μέσα από την καταστολή και την τρομοκρατία που διαχέεται από την κυβέρνηση και τους κρατικούς μηχανισμούς προωθείται η ακραία συντηρητικοποίηση όλων των πτυχών της κοινωνικής και όχι μόνο ζωής. Προωθείται η σεξιστική βία και ο κοινωνικός κανιβαλισμός, με σκοπό τη διαίρεση του κοινωνικού σώματος, διαχέεται μέσα από τη μισαλλόδοξη, εθνικιστική ρητορική ο φασισμός και τροφοδοτείται η επιφυλακτικότητα, το μίσος και εν τέλει είτε η κοινωνική αδιαφορία για τη ζωή και τις συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων και των μεταναστών/στριών είτε η βίαιη αντιμετώπιση τους. Οι γυναίκες μετανάστριες και πρόσφυγες υφίστανται την κρατική και πατριαρχική βία εντονότερα, καθώς εξαναγκασμένες να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους λόγω πολέμου ή οικονομικών και άλλων δυσκολιών. Έρχονται καθημερινά αντιμέτωπες με την πιθανότητα ή και το ίδιο το γεγονός ενός βιασμού ή το φόβο της σωματεμπορίας. Βρίσκονται έγκλειστες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης τα οποία δυνητικά αποκτηνώνουν ή στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να τις χρησιμοποιήσουν ως φθηνά εργατικά χέρια για τα αφεντικά στην εκάστοτε χώρα προορισμού.
Σε αυτό το πλαίσιο της συντηρητικοποίησης και της καθυπόταξης του κοινωνικού συνόλου, η κυριαρχία καλλιεργώντας μια μισαλλόδοξη εθνικιστική αφήγηση, έρχεται να αντιπαραβάλλει «απέναντι στον εξωτερικό εχθρό» την εθνική ομοιογένεια. Η επαναφορά στον δημόσιο λόγο αναχρονιστικών αντιλήψεων όπως οι αφίσες ενάντια στις εκτρώσεις και το αυτοαποκαλούμενο κίνημα «αφήστε με να ζήσω» είναι ένα ακόμη χτύπημα στα δικαιώματα των γυναικών και ένα βήμα προς την ίδια κατεύθυνση. Η έκτρωση είναι εχθρός του καπιταλισμού και του μιλιταρισμού. Η αφήγηση περί «ηθικότητας» των εκτρώσεων αλλά και η ίδια η πρόσβαση σε αυτές αφορούν κυρίως τις γυναίκες των πληβειακών στρωμάτων. Η εξύμνηση του ρόλου της γυναίκας ως μητέρα στην πραγματικότητα υπονοεί την επιστροφή στον παραδοσιακό και επιβεβλημένο από τη συντηρητική κοινωνία ρόλο της συζύγου – νοικοκυράς. Στην ουσία τη μετατρέπει σε αναπαραγωγική μηχανή, με πρωτεύοντα σκοπό τη γέννηση εργατών και στρατιωτών για την εξυπηρέτηση των αναγκών του κρατικό – καπιταλιστικου συστήματος.
Εμείς από την πλευρά μας, απαντάμε με την οργάνωσή μας ως αναρχικές και ως γυναίκες ενάντια στην καταπίεση της πατριαρχίας και όλων των μορφών εξουσίας που επιβάλλονται από το υπάρχον σύστημα. Στοχεύουμε στη διάχυση της αμφισβήτησης των ορίων που έχουν τεθεί στο ρόλο των γυναικών και των ιδεών εκείνων που αντιτίθενται στην πατριαρχία όπως και στον έλεγχο του σώματός μας, ώστε να καταφέρουμε ένα ακόμη πλήγμα στον κόσμο της εξουσίας, ορίζοντας οι ίδιες τις ζωές μας. Για να γίνει ο κόσμος όπως οραματιζόμαστε, δεν μπορούν να διατηρηθούν οι υπάρχουσες πατριαρχικές δομές και για να επέλθει αυτή η αλλαγή, πρέπει να συμμετάσχουμε οι ίδιες στον αγώνα εναντίον του κόσμου της εξουσίας. Πιστεύουμε, λοιπόν, πως η χειραφέτηση των γυναικών θα επέλθει μέσω του ευρύτερου αγώνα για το όραμα μιας μη ιεραρχικής κοινωνίας, όπου η διαφορετικότητα δεν θα σημαίνει ανισότητα και δεν θα υπάρχει καμίας μορφής καταπίεση από άνθρωπο σε άνθρωπο. Ο αγώνας των γυναικών για την απελευθέρωσή τους από τα δεσμά της πατριαρχίας είναι αναπόσπαστο κοµµάτι του αγώνα για το γκρέμισμα της κρατικής και καπιταλιστικής επιβολής. Ενώνουμε τις φωνές μας μαζί με όλες τις καταπιεσμένες και τους καταπιεσμένους, με τους εργάτες και τους άνεργους, τις μετανάστριες, τους φοιτητές και τις μαθήτριες και με όλους όσοι αγωνίζονται σε κάθε γωνιά της γης για να οικοδομήσουμε από κοινού έναν κόσμο που θα χωράει πολλούς κόσμους μέσα του, για τη δημιουργία μιας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΡΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΧΙΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία

prwtovoulia_gunaikwn1@riseup.net

 

Η ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ, ΟΧΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

«Εδώ και τώρα κηρύσσω πόλεμο σε αυτό το σύστημα και δεν θα σταματήσω μέχρι να ανοίξει ο δρόμος για μία ελεύθερη μητρότητα και μία υγιή, χαρούμενη και ευτυχισμένη παιδική ηλικία.»
Emma Goldman
Τον Ιούλιο του 2019, λίγες μέρες μετά την εκλογή της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς κυβέρνησης της ΝΔ, η Ιερά σύνοδος παίρνει την απόφαση να καθιερώσει την «ημέρα του αγέννητου παιδιού». Λίγους μήνες αργότερα, η εφημερίδα Sport time προπαγανδιζει την μέρα αυτή, επιλέγοντας για εξώφυλλο την φράση «ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΖΗΣΩ», ενώ μόλις λίγες μέρες έπειτα εμφανίζεται σε σταθμούς του μετρό της Αθήνας αφίσα κατά των εκτρώσεων από το ίδιο αυτοαποκαλούμενο κίνημα «ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΖΗΣΩ», το οποίο αποτελείται από χριστιανικά και παραθρησκευτικά σωματεία. Έτσι τίθεται εκ νέου στο δημόσιο πεδίο η ηθική ποινικοποίηση της διακοπής μίας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης.
Η πατριαρχία ως σύστημα αξιών είναι αλληλένδετη με το κρατικό καπιταλιστικό σύστημα και ουσιαστικά αποτέλεσε θεμέλιο λίθο της εδραίωσης και της αναπαραγωγής του. Η πυρηνική οικογένεια ως δομή που υιοθετήθηκε από το σύστημα αυτό, στον αντίποδα και μέσα από τη διάλυση της συλλογικής και κοινοτικής ζωής αποτελεί χρήσιμο εργαλείο του, καθώς για την ίδια την ύπαρξη αλλά και τη διαιώνισή του επιζητά διαρκώς καινούρια εργατικά χέρια και παράλληλα τροφοδοτείται από τη συρρίκνωση των κοινωνικών δεσμών αλληλεγγύης. Μετά τις εκλογές της 7ης Ιούλη παρατηρούμε την ένταση της επίθεσης κράτους και κεφαλαίου απέναντι στα πληβειακά στρώματα και κυρίως απέναντι στο αναρχικό κίνημα και τις δομές του, καθώς ενάντια στους πρόσφυγες και τους μετανάστες/στριες. Μέσα από την καταστολή και την τρομοκρατία που διαχέεται από την κυβέρνηση και τους κρατικούς μηχανισμούς προωθείται η ακραία συντηρητικοποίηση όλων των πτυχών της κοινωνικής και όχι μόνο ζωής. Προωθείται η σεξιστική βία και ο κοινωνικός κανιβαλισμός, με σκοπό τη διαίρεση του κοινωνικού σώματος, διαχέεται μέσα από τη μισαλλόδοξη, εθνικιστική ρητορική ο φασισμός και τροφοδοτείται η επιφυλακτικότητα, το μίσος και εν τέλει είτε η κοινωνική αδιαφορία για τη ζωή και τις συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων και των μεταναστών/στριών είτε η βίαιη αντιμετώπιση τους. Στόχος όλων των παραπάνω είναι η τρομοκρατία των καταπιεσμένων και η σιωπή ενάντια στην ολομέτωπη επίθεση κράτους και κεφαλαίου.
Η έκτρωση είναι εχθρός του καπιταλισμού και του μιλιταρισμού. Η αφήγηση περί «ηθικότητας» των εκτρώσεων αλλά και η ίδια η πρόσβαση αφορούν κυρίως τις γυναίκες των πληβειακών στρωμάτων, για τις οποίες πίσω από την εξύμνηση του ρόλου των γυναικών ως μητέρες, κρύβεται η επιστροφή τους στη σφαίρα του ιδιωτικού και η μετατροπή τους σε αναπαραγωγικές μηχανές, με πρωτεύοντα σκοπό τη γέννηση εργατών και στρατιωτών για την εξυπηρέτηση των αναγκών του κρατικό – καπιταλιστικου συστήματος. Ζώντας σε μία πατριαρχικά δομημένη κοινωνία, η προσπάθεια ελέγχου των σωμάτων μας και κατά συνέπεια της ζωής μας δεν αποτελεί καινοφανές φαινόμενο. Η επαναφορά του ζητήματος των εκτρώσεων, ένα ζήτημα που θεωρείται λήξαν στην Ελλάδα τουλάχιστον, μετά τη συνταγματική καθιέρωση του νόμου που αποποινικοποιούσε τις εκτρώσεις, τα τελευταία 34 χρόνια, έρχεται να αμφισβητήσει την αυτοδιάθεση των σωμάτων των γυναικών και να τους επιβάλλει εκ νέου τον ρόλο της αναπαραγωγικής μηχανής. Η παραπάνω οπτική όχι μόνο αγνοεί τις ίδιες τις γυναίκες, το πώς αυτές ορίζουν το σώμα τους, την σεξουαλικότητα τους και κάνουν επιλογές για την ζωή τους, αλλά με ηθικίστικα επιχειρήματα ποινικοποιεί μία ενδεχόμενη άρνηση τους από το επιβληθέν καθήκον της «καλής μάνας» και επιβάλλει μία εικόνα της γυναίκας που από την «φύση» της είναι παθητική και συμμορφωμένη στις κοινωνικές επιταγές του φύλου.
Ας μη γελιόμαστε, το ζήτημα δεν αφορά τις εκτρώσεις αυτές καθαυτές, αλλά τον έλεγχο των γυναικείων σωμάτων και κατ’ επέκταση τον έλεγχο του πληθυσμού. Αν η συζήτηση αφορούσε τις εκτρώσεις, τότε θα έπρεπε να συμπεριλάβουμε τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση από μικρή ηλικία, την αντισύλληψη, την ελεύθερη πρόσβαση στην περίθαλψη και την υγεία για όλες μας και φυσικά την καλλιέργεια συνειδήσεων προς μία κατεύθυνση συνειδητής και υγιούς μητρότητας, η οποία προκύπτει μόνο ως επιλογή. Η αμφισβήτηση της έκτρωσης αν και αναδύεται υπό το προσωπείο χριστιανικών οργανώσεων συμβαδίζει άριστα με την κρατική πολιτική. «Περίλυποι» κρατικοί εκπρόσωποι διατυμπανίζουν το «δημογραφικό πρόβλημα» και την υπογεννητικότητα υπό το πρίσμα του εθνικισμού. Σε πλήρη αντιστοιχία ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι το πρόβλημα της υπογεννητικότητας συνδέεται με τους χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και ότι όταν μιλάμε για το δημογραφικό μιλάμε για ένα εθνικό υπαρξιακό διακύβευμα. Σκοπός όλων αυτών είναι η συντηρητικοποίηση της κοινωνικής ζωής με αποτέλεσμα την επιστροφή στις βασικές αρχές του κρατικοκαπιταλιστικού συστήματος: στην πυρηνική οικογένεια και την εθνική ομοιογένεια. Έτσι, ο ηθικός πόλεμος και η πειθάρχηση των γυναικών αποτελούν μία διάρθρωση με καθαρά πολιτικό διακύβευμα, η οποία δεν υποβαθμίζει μόνο τη ζωή μίας γυναίκας σε ατομικό επίπεδο, αλλά χρησιμοποιεί τις γυναίκες ως προπομπούς μία ακραίας υποταγής σε συντηρητικά ιδεολογήματα. Εξάλλου, δεν μιλάμε για «οποιαδήποτε» παιδιά, αλλά για όσα τυχαίνει να γεννιούνται από έλληνες γονείς. Όταν πεθαίνουν μωρά στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μέσα σε χαρτόκουτα, όταν πνίγονται παιδιά στα ανοιχτά του Αιγαίου προσπαθώντας να ξεφύγουν από τη φρίκη του πολέμου, τότε το κράτος αδιαφορεί. Κανένας παπάς, καμιά χριστιανική οργάνωση, κανένα κράτος δεν ενδιαφέρθηκε για τη χαμένη ζωή του 11μηνου βρέφους από τη Συρία Κρατικές και διεθνείς αποφάσεις στοιβάζουν παιδιά σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, χρησιμοποιούν την πρόσβαση τους ή μη στην εκπαίδευση ως ψηφοθηρικό μπαλάκι, δεν ενδιαφέρονται αν θα ζήσουν.
Άλλωστε, η πρόσβαση σε μία ασφαλή διακοπή κύησης δεν είναι δεδομένη, δεδομένου ότι από το δικαίωμα στην δωρεάν έκτρωση εξαιρούνται όλες όσες δεν έχουν πρόσβαση στην δημόσια υγεία είτε είναι μετανάστριες είτε ανασφάλιστες είτε άνεργες, ενώ η «ιδιωτική εναλλακτική» κλείνει τις πόρτες της σε όλες αυτές που βρίσκονται σε κατώτερες κοινωνικές τάξεις λόγω του μεγάλου οικονομικού αντιτίμου που επιβάλλεται. Πέραν όμως των κοινωνικό – οικονομικών αποκλεισμών, ο ηθικός πόλεμος τόσο του κοινωνικού περίγυρου όσο και του ιατρικού προσωπικού καθιστούν τη διακοπή μίας εγκυμοσύνης κάθε άλλο παρά απλή διαδικασία για τη κάθε γυναίκα που παίρνει αυτή την απόφαση.
Εμείς ως αναρχικές και ως αγωνιζόμενες γυναίκες θεωρούμε το δικαίωμα σε ασφαλείς εκτρώσεις αδιαμφισβήτητο. Παλεύουμε για μια ελεύθερη και συνειδητή μητρότητα, γιατί θέλουμε να κάνουμε παιδιά αν το επιθυμούμε, όποτε το επιλέξουμε και υπό όποιες συνθήκες εμείς αποφασίσουμε. Οργανωνόμαστε και συλλογικοποιούμαστε ως γυναίκες ενάντια σε ό,τι μας καταπιέζει, στοχεύοντας στη διάχυση της αμφισβήτησης των ορίων που έχουν τεθεί στο ρόλο των γυναικών και των ιδεών εκείνων που αντιτίθενται στην πατριαρχία και τον έλεγχο του σώματός μας, ώστε να καταφέρουμε ένα ακόμη πλήγμα στον κόσμο της εξουσίας, ορίζοντας οι ίδιες τις ζωές μας.
Η ΕΚΤΡΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΕΣ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ

Προβολή & συζήτηση για τις εκτρώσεις

86817047_209990396866633_2743117830097469440_n

Εμείς ως αναρχικές και ως αγωνιζόμενες γυναίκες θεωρούμε το δικαίωμα σε ασφαλείς εκτρώσεις αδιαμφισβήτητο. Παλεύουμε για μια ελεύθερη και συνειδητή μητρότητα, γιατί θέλουμε να κάνουμε παιδιά αν το επιθυμούμε, όποτε το επιλέξουμε και υπό όποιες συνθήκες εμείς αποφασίσουμε. Οργανωνόμαστε και συλλογικοποιούμαστε ως γυναίκες ενάντια σε ό,τι μας καταπιέζει, στοχεύοντας στη διάχυση της αμφισβήτησης των ορίων που έχουν τεθεί στο ρόλο των γυναικών και των ιδεών εκείνων που αντιτίθενται στην πατριαρχία και τον έλεγχο του σώματός μας, ώστε να καταφέρουμε ένα ακόμη πλήγμα στον κόσμο της εξουσίας, ορίζοντας οι ίδιες τις ζωές μας.

 

Προβολή ταινίας «Το πορτραίτο μιας γυναίκας που φλέγεται»

Η πατριαρχική ιεραρχία στην τέχνη. Το να μην έχεις λόγο στο γάμο ή τη μητρότητα. Κι απέναντι σε όλα μια φωτιά. Που γεννιέται άναρχα, παθιασμένα κι ολοένα φουντώνει. Μια φωτιά που θρέφει, μια φωτιά που καταστρέφει. Μια φωτιά που είναι έρωτας και επανάσταση. Μια φωτιά που θα ενώσουν γύρω της τις φωνές τους οι γυναίκες – σ’ έναν ακαπέλα ύμνο, τόσο επιβλητικό και μεγαλόπρεπο που θα τρόμαζε.

Σάββατο 04/01, στις 19:00 στην Κατάληψη Mundo Nuevo

portrait