Ενημέρωση από την πορεία ενάντια στη δολοφονία της Ελένης Τ.

Στις 28 Νοεμβρίου άλλη μια γυναίκα, η Ελένη, βρέθηκε δολοφονημένη στη Ρόδο, επειδή αντιστάθηκε σε δυο άντρες οι οποίοι επιχείρησαν να την βιάσουν. Τα ΜΜΕ για άλλη μια φορά μυρίζονται το αίμα και μπαίνουν στην κλειδαρότρυπα για λίγη παραπάνω τηλεθέαση, λίγα παραπάνω κλικ. Η κοινωνική ζωή του θύματος και οι σεξουαλικές επιλογές του μπαίνουν κάτω από το μικροσκόπιο, προκειμένου να αποφασιστεί το κατά πόσο της άξιζε η κακοποίησή της. Μιλάνε για ένα «ήσυχο κορίτσι», μια «ήρεμη φοιτήτρια» που δεν είχε δώσει ποτέ δικαιώματα, νομιμοποιώντας με αυτόν τον τρόπο στο κοινωνικό γίγνεσθαι πως οποιαδήποτε γυναίκα δεν ακολουθεί τα «ηθικά πρότυπα» που έχουν καθιερωθεί από την κοινωνική νόρμα φέρει ταυτόχρονα την ευθύνη για την κακοποίηση της. Ταυτόχρονα τα μίντια «χωρίζουν» τους δράστες στον Έλληνα που παρασύρθηκε, προσπαθώντας με αυτόν τρόπο να του αποδώσουν τον ρόλο του θύτη και στον Αλβανό «κακό» μετανάστη. Αργότερα, βρίσκουν ευκαιρία να τον εξιλεώσουν παρουσιάζοντάς τον μετανιωμένο μιας και στράφηκε στον Θεό. Ο κοινωνικός κανιβαλισμός φτάνει στο πικ του, αφού μέχρι και στον προσωπικό λογαριασμό της στο facebook δεν λείπουν τα σεξιστικά- και όχι μόνο- σχόλια που σπιλώνουν την μνήμη της.
                                  […] Κείμενο κάλεσμα πρωτοβουλίας γυναικών ενάντια στην πατριαρχίa
Στις 18/12 στην Καμάρα στις 18:00 καλέστηκε πορεία από το Συντονιστικό ενάντια στην πατριαρχία και από την πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία. Περίπου 600-700 πλαισίωσαν τα μπλοκ στην πορεία που ακολούθησε σε όλο το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ως πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία πορευτήκαμε με πανό που έγραφε «Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ, ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΛΕΝΗ- ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ«, μοιράζοντας επίσης το κείμενο κάλεσμα στην πορεία. Κατά τη διάρκεια της πορείας γράφαμε με σπρέι και φωνάζαμε συνθήματα όπως: «Ενάντια σε κράτος και πατριαρχία, για τη χειραφέτηση και την αναρχία», «Γυναικείοι αγώνες επαναστατικοί, για τη χειραφέτηση σε ολόκληρη τη γη», «Η έμφυλη βία της αστυνομίας, κρύβει τον “φεμινισμό” της κυριαρχίας», «Από το Μεξικό μέχρι την Τουρκία, αγώνες γυναικών για την ελευθερία», «Πρόσφυγες εργάτριες της γης οι κολασμένες το δίκιο το έχουν οι εξεγερμένες», «Η αλληλεγγύη όπλο των γυναικών πόλεμος στον πόλεμο των αφεντικών», «Η ελευθερία δεν δίνεται με νόμους, με αγώνες απ’τα κάτω κερδίζεται στους δρόμους», «Αγώνες γυναικείοι ανατρεπτικοί, κοινωνική επανάσταση σε ολάκερη τη γη», «Δεν έχει σημασία πως ήμουνα ντυμένη, ποτέ καμία μόνη, ποτέ καμία Ελένη».
Εμείς ξέρουμε καλά πως η πατριαρχία είναι μία ακόμα μορφή καταπίεσης, η οποία δεν είναι διαχωρισμένη από τις υπόλοιπες που δεχόμαστε αλλά απορρέει από την δομή του κυρίαρχου συστήματος. Πιστεύουμε, λοιπόν, πως η χειραφέτηση των γυναικών θα επέλθει μέσω του ευρύτερου αγώνα για το όραμα μιας μη ιεραρχικής κοινωνίας, όπου η διαφορετικότητα δεν θα σημαίνει ανισότητα και δεν θα υπάρχει καμίας μορφής καταπίεση από άνθρωπο σε άνθρωπο. Στόχος μας είναι η αυτοσυγκρότηση και η αυτοοργάνωση των γυναικών, η ανάπτυξη μεταξύ μας σχέσεων αλληλεγγύης, αφού γνωρίζουμε πως ο μόνος τρόπος καλλιέργειας της ριζοσπαστικής συνείδησης που απαιτείται για την ολοκληρωμένη συμμετοχή στον αγώνα που αποβλέπει στην κοινωνική απελευθέρωση στο σύνολό της είναι η αναγνώριση της επιμέρους καταπίεσης που υφιστάμεθα και η εναντίωσή μας σ’ αυτήν, ως υποκείμενα που πλήττονται, αφού κανείς δεν μπορεί να το κάνει εξ ονόματός μας ή για λογαριασμό μας.

Advertisements

Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ

[…]
Κόσμε ψεύτη! ταὶς κόραις ταὶς μαύραις
κατατρέχεις ὅσο εἶν᾿ ζωνταναίς,
Σκληρὲ κόσμε! καὶ δὲν τοὺς λυπᾶσαι
Τὴν τιμήν, ὅταν εἶναι νεκραίς.

Σώπα, σώπα! θυμήσου πὼς ἔχεις
Θυγατέρα, γυναίκα, ἀδελφή,
Σώπα ἡ μαύρη κοιμᾶται στὸ μνῆμα
καὶ κοιμᾶται παρθένα σεμνή.
[…]
Δ. Σολωμός, Η Φαρμακωμένη

Στις 28 Νοεμβρίου άλλη μια γυναίκα, η Ελένη, βρέθηκε δολοφονημένη στη Ρόδο, επειδή αντιστάθηκε σε δυο άντρες οι οποίοι επιχείρησαν να την βιάσουν.
Τα ΜΜΕ για άλλη μια φορά μυρίζονται το αίμα και μπαίνουν στην κλειδαρότρυπα για λίγη παραπάνω τηλεθέαση, λίγα παραπάνω κλικ. Η κοινωνική ζωή του θύματος και οι σεξουαλικές επιλογές του μπαίνουν κάτω από το μικροσκόπιο, προκειμένου να αποφασιστεί το κατά πόσο της άξιζε η κακοποίησή της. Μιλάνε για ένα «ήσυχο κορίτσι», μια «ήρεμη φοιτήτρια» που δεν είχε δώσει ποτέ δικαιώματα, νομιμοποιώντας με αυτόν τον τρόπο στο κοινωνικό γίγνεσθαι πως οποιαδήποτε γυναίκα δεν ακολουθεί τα «ηθικά πρότυπα» που έχουν καθιερωθεί από την κοινωνική νόρμα φέρει ταυτόχρονα την ευθύνη για την κακοποίηση της. Ταυτόχρονα τα μίντια «χωρίζουν» τους δράστες στον Έλληνα που παρασύρθηκε, προσπαθώντας με αυτόν τρόπο να του αποδώσουν τον ρόλο του θύτη και στον Αλβανό «κακό» μετανάστη. Αργότερα, βρίσκουν ευκαιρία να τον εξιλεώσουν παρουσιάζοντάς τον μετανιωμένο μιας και στράφηκε στον Θεό. Ο κοινωνικός κανιβαλισμός φτάνει στο πικ του, αφού μέχρι και στον προσωπικό λογαριασμό της στο facebook δεν λείπουν τα σεξιστικά- και όχι μόνο- σχόλια που σπιλώνουν την μνήμη της. Και σας να μην έφταναν όλα αυτά, παίρνουν το βήμα σε τηλεοπτικές εκπομπές γυναίκες που αναπαράγουν με φυσικότητα την έμφυλη βία καθιστώντας την σαν κάτι απόλυτα αποδεκτό («και ποια δεν έχει φάει ένα χαστούκι από τον σύντροφο της…»).
Τα ΜΜΕ και σε αυτήν την περίπτωση λειτουργούν ως συνέχεια του κρατικού μηχανισμού του κράτους και του κεφαλαίου που επιτίθενται στα πληβειακά στρώματα με σκοπό να βαθαίνει η διάχυση του ρατσιστικού και σεξιστικού λόγου και να ενισχύεται ο κοινωνικός εκφασισμός με αποτέλεσμα τα φαινόμενα κοινωνικού κανιβαλισμού στις τάξεις των καταπιεσμένων να πληθαίνουν.
Το λιντσάρισμα και η δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, η σεξιστική συμπεριφορά των μπάτσων απέναντι στην ηλικιωμένη μετανάστρια στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Μόρια, η καταδίκη της 22χρονης που υπερασπίστηκε τον εαυτό της απέναντι στον βιαστή της, η καταδίκη της καθαρίστριας που πλαστογράφησε το απολυτήριο δημοτικού για να μπορέσει να ζήσει τα παιδιά της, οι τρεις μετανάστριες που βρέθηκαν δολοφονημένες στον Έβρο και ποτέ κανείς δεν αναζήτησε τους δολοφόνους, η εν ψυχρώ δολοφονία του Αλβανού εργάτη Petrit Zifle από Χρυσαυγίτη στην Κέρκυρα, η αυτοκτονία της Έλενας όταν είδε τον θετό ιερέα πατέρα της που τη βίαζε για χρόνια, να αποφυλακίζεται αλλά και άλλα πολλά έχουν την εξής κοινή συνισταμένη: η καλλιέργεια της κοινωνικής συνείδησης ότι υπάρχουν ζωές που δεν έχουν τόση αξία να βιωθούν, όσο κάποιες άλλες, άρα δικαιολογείται η δολοφονία και ταυτόχρονα φυσικοποιείται ο θάνατος. Η πατριαρχία δεν δολοφονεί όμως μόνο εδώ. Στην «πολιτισμένη» δύση τα περιστατικά δεν σταματάνε σε μια χώρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πολύ πρόσφατου παρελθόντος είναι το περιστατικό στην Ιρλανδία όπου η αθώωση ενός βιαστή με αποδεικτικό της συναίνεσης του θύματος το στριγνκ που φορούσε, οδήγησε τη 17χρονη στην αυτοκτονία.
Εμείς όμως ξέρουμε ότι η πατριαρχία είναι εδώ και δολοφονεί.
Η πατριαρχία αποτελεί θεμέλιο λίθο του καπιταλισμού και έχει χρησιμοποιηθεί για την εδραίωσή του αλλά και για την κοινωνική αναπαραγωγή του. Είναι η διαρκής υπενθύμιση ότι βάσει της γυναικείας μας φύσης ή της σεξουαλικότητάς μας μπορούμε ανά πάσα στιγμή να γίνουμε αντικείμενα καταπίεσης . Μέσα σε μία πατριαρχικά δομημένη κοινωνία, η κοινωνική νομιμοποίηση της έμφυλης βίας αποκρυσταλλώνεται είτε στην αποδοχή καταπιεστικών-εξουσιαστικών συμπεριφορών είτε στο να αποδίδονται ελαφρυντικά και δικαιολογίες για τέτοιου είδους περιστατικά.
Εμείς ξέρουμε καλά πως η πατριαρχία είναι μία ακόμα μορφή καταπίεσης, η οποία δεν είναι διαχωρισμένη από τις υπόλοιπες που δεχόμαστε αλλά απορρέει από την δομή του κυρίαρχου συστήματος. Ο αγώνας των γυναικών για την απελευθέρωσή τους από τα δεσµά της πατριαρχίας δεν μπορεί παρά να είναι αναπόσπαστο κοµµάτι του συνολικού αγώνα για το γκρέµισµα της κρατικής και καπιταλιστικής επιβολής. Όλες εμείς οι καταπιεσμένες αυτού του κόσμου, εργάτριες, μετανάστριες, φοιτήτριες και άνεργες, μητέρες και απολυμένες έγκυοι, στους δρόμους της Θεσσαλονίκης ή της Κωνσταντινούπολης, στα βουνά του Μεξικού και της Ροτζάβα, στεκόμαστε η μία δίπλα στην άλλη, υψώνουμε τις γροθιές μας σε ένδειξη αλληλεγγύης και συνεχίζουμε να παλεύουμε για να γκρεμίσουμε τον σάπιο κόσμο της εξουσίας και της καταπίεσης, ώστε στη θέση του να οικοδομήσουμε από κοινού έναν κόσμο που θα χωράει πολλούς κόσμους μέσα του, για τη δημιουργία μιας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας, όπου δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Η ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία
prwtovoulia_gunaikwn1@riseup.net

Ενημέρωση από την 25η Νοέμβρη

Την Κυριακή 25 Νοέμβρη, τη μέρα που έχει καθιερωθεί από θεσμούς και διακρατικές οργανώσεις ως παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, ως πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία επιλέξαμε να πραγματοποιήσουμε μικροφωνική συγκέντρωση στην Αγίας Σοφίας με Ερμού και να εκφράσουμε το λόγο μας σε σχέση με την έμφυλη βία και τη θέσπιση παγκόσμιων ημερών. Με πανό που έγραφαν «Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΜΦΥΛΗΣ ΒΙΑΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ» και «Η ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ»  και μοιράσματα των κειμένων της πρωτοβουλίας και της Ομάδας ενάντια στην πατριαρχία της Α.Π.Ο. που στήριξε τη συγκέντρωση επιχειρήσαμε να παρέμβουμε στο δημόσιο πεδίο καταθέτοντας την αντίληψή μας ότι η πατριαρχία, ως βασικός πυλώνας του καπιταλιστικού συστήματος και η έμφυλη βία, ως μία από τις βασικότερες εκφάνσεις της δεν καταπολεμούνται ούτε και εξαλείφονται μέσα από τις ατζέντες διακρατικών οργανισμών, τύπου ΟΗΕ ή τις βαρύγδουπες δηλώσεις θεσμικών φορέων, αλλά μόνο μέσα από τους αγώνες των γυναικών που στέκονται αλληλέγγυες η μία δίπλα στην άλλη και μαζί με όλους τους καταπιεσμένους του κόσμου αυτού παλεύουν για την κατάργηση κάθε μορφής εξουσίας.

Το ίδιο πρωί πραγματοποιούταν από τη Μ.Κ.Ο. Σύμπραξη για το Κοινωνικό Φύλο και το Κ.Ε.Θ.Ι. σεμινάριο για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών και στους ομιλητές των διαφόρων συζητήσεων που διοργανωνόταν περιλαμβανόταν και μία αστυνόμος του τμήματος αντιμετώπισης ρατσιστικής βίας. Πραγματοποιήσαμε λοιπόν παρέμβαση και  διακόψαμε τη συγκεκριμένη συζήτηση τονίζοντας ότι οι θεσμοί του συστήματος που επιβάλλει, χρησιμοποιεί, καλλιεργεί και αναπαράγει την έμφυλη καταπίεση δεν μπορούν παρά να προσποιούνται ότι αγωνίζονται για την εξάλειψή της. Οι μπάτσοι που χτυπούσαν και έβριζαν σεξιστικά τη συντρόφισσά μας στην αντιφασιστική πορεία τον Ιούλιο του 2017 όσο κι αν διατείνονται ότι τάσσονται κατά της έμφυλης βίας, στέλνοντας γυναίκες αντιπροσώπους να μιλήσουν για το ζήτημα, θα μας βρίσκουν πάντα απέναντί τους. Για εμάς είναι προφανές ότι ο δρόμος για την εξάλειψη της πατριαρχίας και της έμφυλης βίας περνάει μέσα από τον αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση, ένα αγώνα συνολικό, που τάσσεται ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο και σε κάθε μορφή εξουσίας. Όλες μαζί οι καταπιεσμένες αυτού του κόσμου, εργάτριες, μετανάστριες, φοιτήτριες και άνεργες, μητέρες και απολυμένες έγκυες , στους δρόμους της Θεσσαλονίκης ή της Κωνσταντινούπολης, στα βουνά του Μεξικού και της Ροτζάβα, στεκόμαστε η μία δίπλα στην άλλη, υψώνουμε τις γροθιές μας σε ένδειξη αλληλεγγύης και συνεχίζουμε να παλεύουμε για να γκρεμίσουμε τον σάπιο κόσμο της εξουσίας και της καταπίεσης, ώστε στη θέση του να οικοδομήσουμε την κοινωνία που ονειρευόμαστε, μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας και αξιοπρέπειας

Η ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

25η Νοέμβρη: Η μέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών χωρίς τις γυναίκες

πρωτοβουλια.jpg

Η 25η Νοέμβρη έχει οριστεί από τον ΟΗΕ ως παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, τον Δεκέμβριο του 1991. Ουσιαστικά η μέρα αυτή είχε καθιερωθεί , σχεδόν μία δεκαετία πριν, από γυναικείες οργανώσεις που ήθελαν να τιμήσουν τη μνήμη των τριών αδελφών Μιραμπάλ , οι οποίες ήταν πολιτικές αγωνίστριες από τη Δομινικανή Δημοκρατία που βασανίστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν και στραγγαλίστηκαν μέχρι θανάτου, κατ’ εντολή του δικτάτορα Τρουχίλο στις 25/11/1960.

Σήμερα, παρόλο που οι κρατικοί και διεθνείς οργανισμοί έχουν εντάξει στην ατζέντα τους την παγκόσμια ημέρα κατά της έμφυλης βίας, η βία βρίσκεται ακόμα «εν ζωή». Για εμάς, είναι προφανές ότι η καθιέρωση μιας τέτοιας ημέρας κανένα ουσιαστικό αντίκτυπο δεν επιφέρει, καθώς ούτε κατά διάνοια δεν συνεπάγεται την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, αλλά αποτελεί μία ακόμα προσπάθεια της κυριαρχίας να αποχαρακτηρίσει και να αφομοιώσει τον αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση. Παρόλο που κάθε χρόνο διοργανώνονται φιέστες για την εξάλειψη της έμφυλης βίας, τηλεοπτικά σποτάκια και καμπάνιες από Μ.Κ.Ο., ταυτόχρονα φαίνεται να καλύπτονται σύγχρονες εκδοχές της ίδιας συνθήκης. Η αντίφαση βρίσκεται στο γεγονός ότι ενώ η ισότητα των δύο φύλων είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη και νομικά οριοθετημένη, οι θεσμοί σε πολλές περιπτώσεις όχι μόνο δεν προστατεύουν τις γυναίκες, αλλά λειτουργούν εις βάρος τους, ειδικότερα αν η γυναικεία τους ταυτότητα συνδυάζεται με κάποιο άλλο νοούμενο ως μειονοτικό χαρακτηριστικό (ταξική/κοινωνική θέση, φυλή). Έτσι βλέπουμε, παραδείγματος χάριν, τη διαπόμπευση οροθετικών γυναικών από τον τότε υπουργό υγείας το 2012, την αθώωση των βιαστών της φοιτήτριας στην Ξάνθη το 2016 και την καταδίκη της 22χρονης στην Κόρινθο που υπερασπίστηκε τον εαυτό της απέναντι στον βιαστή της το 2017. Το τελευταίο «επίτευγμα» της θεσμικής αντιμετώπισης της βίας κατά των γυναικών αποτελεί η αθώωση όλων όσων εμπλέκονταν στο κύκλωμα σωματεμπορίας γυναικών στην υπόθεση των φούρνων «χωριάτικο».

Η έμφυλη βία είναι γεγονός, παρ’ όλες τις «δακρύβρεχτες» προσπάθειες του κρατικού μηχανισμού. Άραγε, ο κρατικός φορέας δεν τα έχει καταφέρει ακόμη, η δύναμη του δεν είναι αρκετή; Μήπως δεν είναι αυτός ο σκοπός του; Ή ακόμα, η κατάσταση αυτή όχι μόνο βολεύει, αλλά και συντηρεί την ύπαρξή του;

Η πατριαρχία αποτελεί θεμέλιο λίθο του καπιταλισμού και έχει χρησιμοποιηθεί για την εδραίωση του και την κοινωνική αναπαραγωγή του. Αντιλαμβανόμαστε ότι είναι ακόμα μία μορφή καταπίεσης, η οποία δεν είναι διαχωρισμένη από τις υπόλοιπες που δεχόμαστε, αλλά απορρέει από τη δομή του κυρίαρχου κρατικο-καπιταλιστικού συστήματος και είναι η διαρκής υπενθύμιση ότι ανά πάσα στιγμή μπορούμε να γίνουμε αντικείμενο καταπίεσης βάσει της γυναικείας μας φύσης.

Καθημερινές εκφάνσεις της έμφυλης βίας συνιστούν η υποτίμηση των γυναικών στους χώρους εργασίας, οι απολύσεις εγκύων, η ενδοοικογενειακή βία, οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις, οι δεκάδες βιασμοί, η αστυνομική βία ενάντια σε αγωνίστριες σε κατασταλτικές επιχειρήσεις και η σωματεμπορία (trafficking). Μέσα σε μία πατριαρχικά δομημένη κοινωνία, η κοινωνική νομιμοποίηση της έμφυλης βίας αποκρυσταλλώνεται είτε στην αποδοχή καταπιεστικών-εξουσιαστικών συμπεριφορών είτε στο να αποδίδονται ελαφρυντικά και δικαιολογίες για τέτοιου είδους περιστατικά. Έτσι, το σφύριγμα στον δρόμο, η σεξουαλική παρενόχληση, η σωματική βία θεωρούνται αν όχι φυσιολογικά, τουλάχιστον όχι τόσο κατακριτέα, ενώ σε περίπτωση σεξουαλικής κακοποίησης, αξιώνεται από τα θύματα να αποδείξουν ότι δεν προκάλεσαν. Το πρόσφατο παράδειγμα της αθώωσης ενός βιαστή στην Ιρλανδία, καθώς οι ένορκοι αποφάσισαν ότι αποδεικτικό της συναίνεσης του θύματος αποτελούσε το προκλητικό εσώρουχό της, το οποίο μάλιστα παρουσιάστηκε στη δικαστική αίθουσα συνοδευόμενο από τη ρητορική της υπερασπιστικής γραμμής, «Πρέπει να λάβετε υπ’ όψιν τι φορούσε. Ένα δαντελένιο στρινγκ», έρχεται να επιβεβαιώσει το πλέον προφανές: Η πατριαρχία είναι βαθιά ριζωμένη στις κοινωνίες μας και αυτή η νεοφιλελεύθερη ψευδαίσθηση που καλλιεργείται, περί επίτευξης της ισότητας των δύο φύλων στο δημόσιο πεδίο, μέσω της δυνατότητας ανέλιξης των γυναικών στον εκπαιδευτικό, εργασιακό και κοινωνικό στίβο, υπονομεύεται και καταστρατηγείται μέσω αυτής της αρχετυπικής αφήγησης περί φυσικής κατωτερότητας.

Και ίσως μια ακόμα προέκταση, πιο άδηλη, της πατριαρχίας είναι η εσωτερίκευση ενός ρόλου που ανταποκρίνεται στο τί είναι κοινωνικά αποδεκτό να είναι μία γυναίκα. Για παράδειγμα υπάρχει η εικόνα της γυναίκας η οποία είναι από τη φύση της παθητική, συναισθηματικά κινούμενη και πάντα χρήζουσα προστασία από κάποιον «δυνατό» άνδρα, που φοβάται να κινείται μόνη της τα βράδια και ζει με το άγχος μην προκαλέσει την φυσιολογικοποιημένη ανεξέλεγκτη ανδρική σεξουαλικότητα με μοναδικό σκοπό να γίνει καλή σύντροφος-σύζυγος, καλή μάνα, όπως άλλωστε έχει μάθει από μικρή μέσα από τις κούκλες και τα κουζινικά που ακόμα και σήμερα είναι τα συνήθη κοριτσίστικα παιχνίδια. Η «απτή» βία, οι μώλωπες, η διείσδυση σε ένα βιασμό, δεν είναι η μόνη βία που ασκείται, κι αν ακόμα δεν έχουμε βιώσει τέτοιες καταστάσεις δεν σημαίνει πως η γυναικεία καταπίεση δεν μας αφορά. Ο ρόλος είναι σαφής και η ανδρική κυριαρχία καθιερωμένη, όπως καθιερωμένη είναι και η έμφυλη βία στους δρόμους, στην εργασία, στο σπίτι και σε κάθε χώρο που κινούμαστε..

Για εμάς, η θέσπιση παγκόσμιων ημερών δεν συνεπάγεται την πραγμάτωση κανενός αιτήματος. Οργανωνόμαστε και συλλογικοποιούμαστε ως γυναίκες ενάντια σε ό,τι μας καταπιέζει, στοχεύοντας στη διάχυση της αμφισβήτησης των ορίων που έχουν τεθεί στο ρόλο των γυναικών και των ιδεών εκείνων που αντιτίθενται στην πατριαρχία και την έμφυλη καταπίεση ώστε να καταφέρουμε ένα ακόμη πλήγμα στον κόσμο της εξουσίας και των διαχωρισμών που έχει επιβάλλει. Ο αγώνας των γυναικών για την απελευθέρωσή τους από τα δεσμά της πατριαρχίας είναι αναπόσπαστο κοµµάτι του αγώνα για το γκρέμισμα της κρατικής και καπιταλιστικής επιβολής. Ενώνουμε τις φωνές μας μαζί με όλες τις καταπιεσμένες και τους καταπιεσμένους για να οικοδομήσουμε από κοινού έναν κόσμο που θα χωράει πολλούς κόσμους μέσα του, για τη δημιουργία μιας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας, όπου δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Η αντιμετώπιση της έμφυλης βίας περνάει μέσα από τον αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο και σε όλες τις μορφές εξουσίας.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΥΡΙΑΚΗ 25/11, 11:30 Αγίας Σοφίας με Ερμου

Παρέμβαση της Πρωτοβουλίας Γυναικών ενάντια στην πατριαρχία με συνθήματα στο κέντρο της πόλης

Την Τετάρτη 17/10 συντρόφισσες από την πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με συνθήματα στο κέντρο της πόλης.

Λίγα λόγια για την Πρωτοβουλία

Είναι επικίνδυνη- όταν ο θεός  χαλάει τον κόσμο,
Χαλάζια και κατακλυσμός, βγαίνει ξεκάλτσωτη
Στους δρόμους, σφυρίζει τους άντρες , πετάει
Πέτρες στα περιπολικά, την αράζει πάνω σα
Σκίουρος στα δέντρα κι ανάβει τσιγάρο από τις
Αστραπές.
[…]
Φέρεται φέρουσα μαύρο ή κόκκινο στρατιωτικό πουλόβερ,
Παιδικά μαργαριταρένια χτενάκια στα μαλλιά
Με τα χέρια στις τσέπες δανεικού πανωφορίου.
Κ. Γώγου

 

Ως γυναίκες που οραματιζόμαστε μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης, όπου δεν θα χωράει καμία μορφή καταπίεσης, εξαναγκασμού και εκμετάλλευσης από άνθρωπο σε άνθρωπο, οργανωνόμαστε στην κατεύθυνση της κατάργησης των οργανωμένων σχέσεων εξουσίας και οποιασδήποτε ιεραρχίας.

Γνωρίζουμε ότι η εξουσία λειτουργεί ως αέναος μοχλός διαίρεσης των καταπιεσμένων, με βάση μια σειρά κριτηρίων που αποκρυσταλλώνονται στη φυλή, την τάξη και το φύλο. Ο καπιταλισμός, όντας πρώτα απ’ όλα ένα εξουσιαστικό σύστημα, μεριμνώντας για τη διατήρηση των σχέσεων επιβολής, φροντίζει για τη διάχυση και την αναπαραγωγή ιεραρχικά δομημένων σχέσεων, διαχωρισμών και ανισοτήτων μέσα στο κοινωνικό σώμα και δημιουργεί μια επίφαση έμφυλης ανωτερότητας ανάμεσα στους καταπιεσμένους, αποβλέποντας στην καλλιέργεια των ενδοταξικών διαχωρισμών και στην ενίσχυση της επίθεσης εναντίον τους.

Ως εκ τούτου, δεν αντιλαμβανόμαστε την πατριαρχία ως μια μορφή καταπίεσης ανεξάρτητη από τη συνολική που δεχόμαστε, αλλά ως θεμέλιο λίθο και αναπόσπαστο κομμάτι του κόσμου της εξουσίας, που προϋπήρχε του καπιταλιστικού συστήματος και αποτέλεσε βασικό πυλώνα εδραίωσής του. Τούτο το πλέγμα ιδεοληψιών, που συγκροτεί εν γένει την πατριαρχία και εκκινεί από μια αντίληψη υποτίμησης της γυναικείας υπόστασης, αποτελεί τη συνεχή υπενθύμιση ότι βάσει της γυναικείας μας φύσης μπορούμε να γίνουμε ανά πάσα στιγμή αντικείμενα καταπίεσης.

Μπορεί οι εκφραστές του φιλελεύθερου φεμινισμού να διατείνονται ότι πλέον τα δύο φύλα χαίρουν ίσης μεταχείρισης και ισότητας, ωστόσο μια ματιά στην πραγματικότητα είναι παραπάνω από αρκετή για να επιβεβαιώσει ότι η πατριαρχία είναι βαθιά ριζωμένη στις κοινωνίες μας. Από την καταδίκη της 22χρονης στην Κόρινθο που προσπάθησε να υπερασπιστεί τον εαυτό της και τη φίλη της απέναντι στο βιαστή της, την αυτοκτονία μιας νέας γυναίκας που βιαζόταν από τον (ιερέα) ανάδοχο πατέρα της κατ’ εξακολούθηση, τους δύο βιαστές στην Ξάνθη, που εν τέλει αθωώθηκαν γιατί ήταν «καλά παιδιά» και το θύμα «προκάλεσε» την κακοποίησή του, τις ιδιαίτερες συνθήκες εργασίας των γυναικών, τους δεκάδες βιασμούς σε καθημερινή βάση μέχρι το “trafficking” είναι κάποια μόνο από τα παραδείγματα που επιβεβαιώνουν ότι τα δεσμά της πατριαρχίας είναι παντού γύρω μας.

Έτσι λοιπόν, αυτή η νεοφιλελεύθερη ψευδαίσθηση που καλλιεργείται, περί επίτευξης της ισότητας των δύο φύλων στο δημόσιο πεδίο, μέσω της δυνατότητας ανέλιξης των γυναικών στον εκπαιδευτικό, εργασιακό και κοινωνικό στίβο, υπονομεύεται και καταστρατηγείται μέσω αυτής της αρχετυπικής αφήγησης περί φυσικής κατωτερότητας.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, η κρατική οικειοποίηση ημερών, όπως η 25η Νοέμβρη (ημέρα κατά της έμφυλης βίας) ή η έκπτωση της 8ης Μάρτη, ημέρας αντίστασης και αγώνα, σε «γιορτή της γυναίκας» δεν λειτουργούν παρά ως προσχήματα της εξουσίας προκειμένου να διαστρεβλωθεί η αντίληψη για την υπόθεση της γυναικείας χειραφέτησης και η αναγωγή της σε αίτημα ισότητας των δύο φύλων στη διαχείριση της εξουσίας. Η τακτική αυτή αφομοίωσης του αγώνα ενάντια στην πατριαρχία υπό την πρόφαση του κοινού σκοπού αποτελεί ακόμα ένα βέλος στη φαρέτρα της κυριαρχίας, που στοχεύει στην απόλυτη από-ριζοσπαστικοποίηση των αγώνων.

Για να γίνει ο κόσμος όπως οραματιζόμαστε, δεν μπορούν να διατηρηθούν οι υπάρχουσες πατριαρχικές δομές και για να επέλθει αυτή η αλλαγή, πρέπει να συμμετάσχουμε οι ίδιες στον αγώνα εναντίον του κόσμου της εξουσίας. Οργανωνόμαστε ως γυναίκες, που ταυτόχρονα αποτελούμε και οργανικό κομμάτι των κοινωνικών και ταξικών αγώνων και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο αγωνιζόμαστε μαζί με όλους τους καταπιεσμένους αυτού του κόσμου για μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

Πιστεύουμε, λοιπόν, πως η χειραφέτηση των γυναικών θα επέλθει μέσω του ευρύτερου αγώνα για το όραμα μιας μη ιεραρχικής κοινωνίας, όπου η διαφορετικότητα δεν θα σημαίνει ανισότητα και δεν θα υπάρχει καμίας μορφής καταπίεση από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Στόχος μας είναι η αυτοσυγκρότηση και η αυτοοργάνωση των γυναικών, η ανάπτυξη μεταξύ μας σχέσεων αλληλεγγύης, αφού γνωρίζουμε πως ο μόνος τρόπος καλλιέργειας της ριζοσπαστικής συνείδησης που απαιτείται για την ολοκληρωμένη συμμετοχή στον αγώνα που αποβλέπει στην κοινωνική απελευθέρωση στο σύνολό της είναι η αναγνώριση της επιμέρους καταπίεσης που υφιστάμεθα και η εναντίωσή μας σ’ αυτήν, ως υποκείμενα που πλήττονται, αφού κανείς δεν μπορεί να το κάνει εξ ονόματός μας ή για λογαριασμό μας.

Κάνοντας συζητήσεις και δράσεις και στοχεύοντας στη διάχυση της αμφισβήτησης των ορίων που έχουν τεθεί στον ρόλο των γυναικών, μπορούμε να καταφέρουμε ένα ακόμα πλήγμα στον κόσμο της εξουσίας και τον διαχωρισμό που έχει επιβάλει.

 

Προσοχή, οπλοφορεί. Επικίνδυνη. Οπλοφορεί. Επικίνδυνη.
Την λένε Σοφία Βίκυ Μαρία Όλια Νίκη Άννα Έφη Αργυρώ
Κι είναι όμορφη, όμορφη, όμορφη, όμορφη θε μου..

 

πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία

επικοινωνία: prwtovoulia_gunaikwn1@riseup.net